Co jednak w sytuacji, gdy dziecko nie radzi sobie z tymi wszystkimi dodatkowymi kursami?
Gdy nie interesuje go gra na pianinie, albo nauka angielskiego?
Gdy zamiast na studia chce zrobić prawo jazdy na tira, albo marzy o zostaniu operatorem koparki?

Trudno przychodzi rodzicom przełkniecie tego, że ich dziecko wybrało inną drogę. Bardzo trudne jest pogodzenie się z faktem, że uzdolnieni rodzice mogą mieć przeciętne dzieci. Trudno jest cieszyć się tym, że dzieci mają zupełnie odmienne zainteresowania.

W takiej nieprostej sytuacji rodzice różnie reagują. Jedni nadal wpierają swoje dzieci. Inni usiłują za wszelką cenę przekonać swoje dziecko do robienia tego, co rodzic uważa za stosowne. Są też i tacy, którym zastała sytuacja sprawiła takie trudności, że nie chcą kontaktować się ze swoimi dziećmi, kiedy te są dorosłe.

To, w jaki sposób rodzice potraktują swoje dziecko odbije się na jego przyszłości. Brak zrozumienia ze strony rodziców może przyczynić się do zachwiania wiary w siebie dziecka, a w skrajnych przypadkach do problemów natury psychologicznej.

Sztuką jest zobaczyć dziecko, jakie jest naprawdę, odkryć ukryte w nim talenty i rozwijać je. Nawet jeśli są zupełnie inne niż te, które marzyły się rodzicom. Sztuką jest danie spokojnie rozwijać się swojemu dziecku, dać rozwijać się jego osobowości. Pozwolenie na wyjście dziecku spod ochronnego klosza rodziców jest trudnym, ale koniecznym przeżyciem do usamodzielnia się dziecka w społeczeństwie. Z pozoru niebezpieczne wypuszczenie dziecka na „wolność” daje mu możliwość rozwinięcia się w pełni.

Jolanta

Podziel się Twoją opinią na ten temat

—

ABC Mądrego Rodzica: Droga do Sukcesu

Dowiedz się, jak pomóc swojemu dziecku osiągnąć sukces i sprawić, aby było szczęśliwe.

„Szkoda że mnie tak rodzice nie prowadzili..”

Rafał Banaś

Więcej

Szkolny start dziecka

Jak przygotować swoje dziecko do rozpoczęcia szkolnej edukacji i zapewnić mu optymalne warunki do rozwoju?

Mądra książka napisana przez doświadczoną i wykwalifikowaną osobę.Zdecydowanie polecam.

XL

Więcej

W artykule przedstawiono kilka szokujących faktów na temat austriackich dzieci i młodzieży. Według czasopisma najmłodsze pokolenie bije rekordy w konsumpcji alkoholu i nikotyny, młodzi mężczyźni cierpią na nadwagę, a psychiczne zaburzenia są coraz częstszym powodem brania L4.

Zamiast spaceru na świeżym powietrzu ulubionym zajęciem dzieci i młodzieży jest „shoppen gehen” (robienie zakupów), słuchanie muzyki, granie na komputerze. Jest tak wiele aktywności, jakie oferuje się dzieciom w 4 ścianach, że kontakt z naturą jest dla nich czymś obcym. A jak podają autorzy artykułu to kontakt z naturą wprowadza harmonię i jest w stanie złagodzić zaburzenia.

Dorastanie w kontakcie z przyrodą powoduje harmonijny rozwój jednostki ludzkiej.

Pomiędzy człowiekiem, a naturą istnieje więź. Człowiek wywodzi się z natury i dla zdrowego życia potrzebuje być z nią w kontakcie.

W „Avatarze” więź przedstawiona jest jako fizyczna nić. Każda z żyjących istot na planecie Pandora posiada możliwość fizycznego połączenia się w więź. Mieszkańcy planety poprzez stworzenie więzi mogą porozumiewać się ze zwierzętami.  Na planecie rosną drzewa, z którymi też można się łączyć, przekazywać myśli, wspomnienia.

W normalnym świecie zbudowanie więzi odbywa się w bardziej skomplikowany sposób. Z naturą trzeba dłużej przebywać, by powstał z nią związek. Nie wystarczy być raz poza domem.

Wraz z rozwojem nowych technologii i łatwego dostępu do niej współczesne społeczeństwo oddala się od natury. Dla najmłodszego pokolenia jest to o tyle niebezpieczne, że dzieci są odcięte całkowicie od natury.  Życie w „sztucznym” świecie może zaburzyć harmonijny rozwój dzieci.

Kinowy obraz „Avatar” odkrywa na nowo świat. Pokazuje wagę więzi pomiędzy istotami myślącymi, a naturą. Warto wraz z dziećmi podobnie, jak w „Avatarze” odkryć świat na nowo, pokazać im istniejące dookoła piękno i bogactwo przyrody. Nauczyć je obcowania z naturą.

Tak jak zachwyca nas fluorescencyjny świat „Avatara” podobnie dzieci zachwycić może zapalenie ogniska, spanie pod namiotem, ciemne niebo usłane gwiazdami. Nautiri pokazała … piękno świata – Pandory. Piękne dla dziecka będzie nauczenie go odczytywania znaków z nieba – rozpoznawania Drogi mlecznej, Oriona, Dużego i Małego wozu.

Jako część natury, jako potomkowie istot, które przez miliony były ściśle połączone z naturą mamy wewnętrzną potrzebę przebywania w naturalnym środowisku. Im szybciej pokażemy bogactwo natury dzieciom, tym zdrowsze i szczęśliwsze będą one w dorosłym życiu.

„Bergauf”. Das Magazin des Oesterreichischen Alpenvereins seit 1875. 02/2010. April-Mai.

Autor J.V.

—

ABC Mądrego Rodzica: Droga do Sukcesu

Dowiedz się, jak pomóc swojemu dziecku osiągnąć sukces i sprawić, aby było szczęśliwe.

„Szkoda że mnie tak rodzice nie prowadzili..”

Rafał Banaś

Więcej

Mądre szczęśliwe życie.
Jak być szczęśliwym człowiekiem, który z łatwością rozwiązuje problemy, jakie życie stawia mu na drodze?

„Polecam książkę jako prezent dla młodych małżonków. Znajdą drogę do celu. Bez lektury – to nie jest możliwe! ”

Grzegorz Grefkowicz, właściciel drukarni cyfrowej

Więcej

Autor: Magdalena Undro

Dziewięć miesięcy wysysa z kobiety wszystkie soki a dodatkowo zaburza pracę wielu narządów. Mamy  długie dziewięć miesięcy na przyswojenie fizycznych i emocjonalnych zmian. Potem kilka lub kilkanaście godzin potwornego bólu i maratońskiego wysiłku związanego z porodem. Regenerowanie strat trwa ok. 2 miesięcy, a w takim stanie kobieta przeważnie 24 godziny krąży wokół dziecka (karmienie, przebieranie, kąpanie, spacer, usypianie). Mężczyzni nie mają tej przewagi, bez względu na to jak są chętni, by w pełni uczestniczyć w wychowaniu dzieci. Oczywiście od zawsze wiadomo, że posiadanie dzieci to nie żarty, ale jak bardzo zmieniają nasze życie wiedzą tylko Ci, którzy stali się rodzicami.

Bezdzietne pary są skoncentrowane głównie na sobie. Pragnienie posiadania dzieci zazwyczaj bierze się z więzi między partnerami, którą przypieczętowuje pojawienie się potomka. Ma ono jeszcze bardziej wzmocnić związek. Kiedy rodzi się pierwsze dziecko, w ich stosunkach zachodzi kolosalna zmiana. Zazwyczaj niezależnie jak mocno się kochali, pierwszym uczuciem jaki sie pojawia po narodzinach, jest potęga miłości do dziecka. W dobrze funkcjonujących parach, zarówno kobieta i mężczyzna czują, że im na sobie zależy i otrzymują wzajemnie potrzebne uczucie. Narodziny dziecka, mogą być jednym z najdonośniejszych wydarzeń w życiu, nawet jeśli borykają się z trudną opieką nad noworodkiem. Nowa odpowiedzialność zmienia pary, które wkroczyły w kolejny dojrzały etap swojej miłości. Postrzegają siebie i swoje dziecko jako nadzwyczajnych. Początkowo wszystko wygląda wspaniale. Dziecko jest darem, ale tylko wtedy, gdy jest na właściwym miejscu w priorytetach, za a nie przed partnerem.

Koncept, że dzieci są poważną siłą destabilizującą związek jest trudny do zaakceptowania w naszym społeczeństwie. Są duże szanse, że będziemy temu zaprzeczać twierdząc, że akurat to nie zniszczy naszych relacji i zostanie z nawiązką wynagrodzone przez przyjemności i miłość, którą dzieci wniosą do naszego związku. Chcemy w to wierzyć. Większość rozwodów ma miejsce, kiedy dzieci są małe, co jest okrutnym paradoksem dotyczącym życia rodzinnego. Rzecz jasna dzieci nie są bezpośrednią przyczyną rozwodów i rozstań, jednak stres związany z ich wychowaniem z pewnością niezmiernie wpływa na koniec wielu związków. Posiadanie dzieci może zarówno zmniejszać jak i zwiększać szanse powodzenia danej pary.

Młodzi rodzice zbyt dobrze znają etap, gdzie nie ma czasu na sen, na pobycie tylko we dwoje, na seks. Ile można mieć po codziennym cyklu związanym z opieką nad dzieckiem sił i czułości? Nowa tożsamość matki zdaje się kolidować z pożądaniem. Czy mężczyzni są świadomi z jakim wysiłkiem wiążą się i ile czasu zajmują obowiązki, które spoczywają na barkach młodej matki? Zazwyczaj po przyjściu na świat dziecka, wychodzą na światło dzienne problemy z komunikacją, niedojrzałość i brak przygotowania do tej roli. Żyjemy w społeczeństwie, które wydaje się wysoko cenić aspekty życia rodzinnego. Dla kobiet intymne wyznania, emocjonalność i wspólne życie rodzinne. Dla mężczyzn zaspokajanie takich pragnień jak sport, gadżety, ogólne zainteresowanie seksem. Wiele partnerek, gdy już stanie się matkami, ma mało cierpliwości dla tych potrzeb i pragnień, w dużej mierze postrzegając je jako trywialne w porównaniu ze znacznie ważniejszą potrzebą, jaką jest opieka nad potomkiem. Nowa rola jako matka, zdaje się przyćmiewać jej rolę jako partnerki i kochanki. Z drugiej strony wiele partnerów nie zauważa, że życie ich partnerek uległo radykalnej zmianie i zachowują się tak samo jak przed pojawieniem się dzieci. Nie mogą pojąć skarg kobiet zestresowanych obowiązkami zajmowania się domem i dzieckiem. Zachowują sie tak, jakby byli przekonani, że opieka nad dzieckiem jest łatwa i z natury kobieta jest do tego przygotowana, że jest łatwa w porównaniu z ich pracą poza domem. Najgorszy scenariusz jest wtedy, gdy partner uważa, że skarżą się tylko zepsute i leniwe kobiety. Nic juz nigdy nie będzie takie samo. Choć niektórzy potrafią sobie poradzić ze zmianą optyki, dla innych zaś transformacja wystawia na zbyt bolesną próbę, której nie są w stanie przetrwać. Pojawiają sie takie odczucia jak:

wyczerpanie,

rozżalenie, że nie dostaję więcej pomocy,

rozgoryczenie, że nie dostaję więcej zainteresowania ze strony partnera,

poczucie ojca, że niesłusznie prosi się go by coś więcej robił,

poczucie matki, że jest przeciążona,

rosnące obopólne poczucie urazu,

poczucie braku uznania ze strony partnera,

zanik czułych, romantycznych, erotycznych uczuć (utrata libido).

Dodatkowa ilość pracy przy zajmowaniu się dziećmi jest wystarczająco obciążająca, ale staje się jeszcze trudniejsza, gdy style wychowania partnerów do siebie nie pasują. Powszechnym punktem zapalnym nadmiernie obciążonych rodziców, jest pora kładzenia dziecka spać. Kto nie zna historii o tatusiu czy mamie bujającej, noszącej dziecko kilka godzin a w końcu zasypianie razem z dzieckiem w jednym łóżku. Usypianie staje się polem bitwy, ponieważ dzieci regularnie sprzeciwiają się pójściu do łóżka o godzinie, którą wyznaczyliśmy. Zwyczajowy konflikt bierze się z różnic w chęci i umiejętności młodych rodziców do wyznaczania granic dzieciom i ich egzekwowania. Gdy partner nie zgadza się z naszymi technikami wychowania albo je atakuje, bardzo trudno nie zinterpretować je jako ataku na nasze umiejętności rodzicielskie. Kłopoty za znalezieniem wystarczającej ilości czasu dla siebie oraz konflikty wokół potrzeb dzieci, zwykle sięgają zenitu, gdy dzieci zaczynają chodzić a jeszcze nie są w stanie o siebie zadbać. Gdy maluchy zaczynają biegać, trzeba im praktycznie towarzyszyć nieustannie, z wyjątkiem chwil kiedy śpią. Możliwe, że partner sam wpadnie w role dziecka, by zdobyć uwagę partnerki, domagając się spełnienia tego, co było częścią ich zwykłego poprzedniego życia, tym samym staje się mniej kompetentnym ojcem i partnerem.

Czasami nadmierne oddalenie się jednego  rodziców, powoduje poważne konflikty. Zbyt często stawia się dzieci na pierwszym miejscu a partnera na drugim. Ciągłe absorbowanie nimi może zmienić związek w bitwę miedzy dwojgiem, w którym jedno będzie przekonane o swojej nieomylności a drugie z poczuciem pokrzywdzenia. Rodzice nie zdają sobie sprawy, że ich naturalny wybór, by zawsze dziecko stawiać przed partnerem osłabia ich wzajemne stosunki, w rzeczywistości krzywdząc dziecko. Z pewnością nie sugeruję tu zaniedbywania dzieci, lecz o partnera trzeba się zatroszczyć. Bo co jest lepsze z punktu widzenia dziecka? Widok kochających sie rodziców, współpracujących ze sobą, czy widzieć ich nieszczęśliwych, pełnych gniewu i ukrytego żalu. Gdy staramy się być dobrymi rodzicami, wielu z nas zaniedbuje związek. Na dłuższą metę to kiepski wybór dla dziecka. Choć może się to przydarzyć obojgu rodzicom zazwyczaj to ojciec  popada w niełaskę, gdy matka jest coraz bardziej pochłonięta relacją z dzieckiem. Teraz mąż ma rywala, którego nie może pokonać. Szokuje mnie jak wiele rodziców całkowicie zaniedbuje swoje relacje np. nigdzie nie wychodzą razem.

Dziecko ani nie scala, ani nie rozdziela rodziców. Rozdziela ich własna niedojrzałość. Ani matka, ani ojciec w efekcie nie mogą czuć się należycie docenieni. Staje się to bardziej złożone, jeśli życie intymne tej pary nie wraca do stanu sprzed narodzin dziecka. Słyszałam kiedyś taką radę, pamiętaj, że wyszłaś za męża nie za dzieci. Kiedy pierwszy raz ją usłyszałam, pomyślałam, że brzmi strasznie staroświecko i wiktoriańsko, ale jakże wiele w tym racji. Z jednej strony kobiety obok zmęczenia, nie dostrzegają męskich pragnień,  wystawiając swój związek na niebezpieczeństwo, ale to samo ostrzeżenie mogę kierować do mężczyzn, którzy ignorują zachowania partnerek. Kiedy dwoje ludzi zamienia się w troje a para walczy z wyczerpaniem, utratą libido, zmianami hormonalnymi po porodzie, brakiem prywatności i wolnego czasu. Trudno uwierzyć, że kiedykolwiek może powrócić, to co kiedyś zbliżyło ich do siebie. Bardzo niewielu jest się w stanie zgodzić, że być może w większości związków, pojawienie się dzieci jest największym czynnikiem stresogennym i znaczącą przyczyną ich rozpadów.  Jeżeli nie będzie zachowana zasada złotego środka, posiadanie dzieci i trud ich wychowania połączony z życiem codziennym, może zmniejszyć szansę powodzenia. Kluczem w ustaleniu równowagi miedzy partnerstwem a rodzicielstwem, jest zrozumienie, że należy stawiać na pierwszym miejscu związek właśnie dla dobra dzieci.

Autor: Magdalena Undro

Tekst i zdjęcia  pochodzą z serwisu: Eioba.pl

]]> http://partnerstwo.informativo.pl/czy-dziecko-moze-byc-zagrozeniem-dla-zwiazku/feed/ 1 http://partnerstwo.informativo.pl/czego-rodzice-czasem-zaluja/ http://partnerstwo.informativo.pl/czego-rodzice-czasem-zaluja/#comments Sun, 13 Sep 2009 19:09:17 +0000 admin http://informativo.pl/partnerstwo2/wordpress/?p=131 Czego rodzice czasem żałują?
autorem artykułu jest Mateusz Chłodnicki

Witam serdecznie!

Jeśli masz dzieci, to na pewno chcesz, aby były szczęśliwe i zrobisz wszystko co jest istotne dla ich przyszłego, szczęśliwego życia. Jeśli nie masz dzieci, to na pewno znasz kogoś, kto je ma i może skorzystać, czytając tego maila (prześlij mu go albo zrób prezent na święta).

Wielu rodziców, kiedy ich dzieci dorastają, żałuje czegoś, co zrobili lub czego nie zrobili. Mówią do siebie:

„Gdybyśmy kilka lat temu wiedzieli, że takie będą efekty, postąpilibyśmy inaczej.” albo „Gdybyśmy mogli cofnąć czas, to inaczej wychowywalibyśmy nasze dziecko”.

Rozumiem Twoją troskę o dziecko. Kochasz je i chcesz dla niego jak najlepiej. Jednak zastanów się czy aby na pewno robisz zawsze wszystko idealnie. Może nie potrafisz się porozumieć ze swoim dzieckiem, a może nie słucha Cię i nie chce robić tego, co wiesz, że będzie dla niego dobre (nauka, zdrowy tryb życia).

A może masz tak, że charakter dziecka albo jakieś inne niezależne do Ciebie czynniki, nie pozwalają Ci do niego dotrzeć i pomóc rozwijać się tak ja należy? Słuchając Audiobooków na CD z serii „ABC Mądrego rodzica”, poznasz skuteczne metody wychowania dziecka i porozumienia się z nim.

Usłyszysz praktyczne rady dotyczące bezpośrednio tego, jak zachowywać się przy dziecku i jak reagować na jego zachowanie, aby czuło się kochane i akceptowane, jednocześnie, aby je dobrze wychować na szczęśliwego człowieka sukcesu.

Być może nawet za kilkanaście lat, przyjdzie do Ciebie i podziękuje za Twoje wychowanie, mówiąc:

„Dziękuje za to wszystko, co dostałem od Ciebie, jako rodzica. Teraz widzę, jak Twoje rady, pomoc, wychowanie pomagają mi w życiu. Dziękuję, za przygotowanie mnie do życia”.

Działaj teraz. Zainwestuj w przyszłość swojego dziecka. Audiobooki na CD z serii „ABC Mądrego Rodzica”, możesz dostać za cenę śmiesznie niską w porównaniu, z tym jakie korzyści da Tobie i Twojemu dziecku ta wiedza.

Pozdrawiam
Mateusz Chłodnicki

Więcej książek w formacie Audio znajdziesz tutaj

Dziecko – cudowna mała istotka, która ma w sobie pokłady niesamowitych możliwości oraz kryje w sobie ogromny potencjał.

Dzieci są szczególnym skarbem. To w ich środku skrywają się ukryte talenty, w których odkryciu pomóc może inteligentny rodzic. Każde jest jedyne, wyjątkowe.

Krucha istotka jaką jest noworodek jest radością dla rodziców i rodziny. Jest też ogromnym wyzwaniem. To rodzice odpowiadają za rozwój swojego dziecka. Za to czy będzie ono rozwijało swoją inteligencję, czy też ten proces zostanie zahamowany.

Według brytyjskiego specjalisty Tony-ego Bazana każdy posiada naturalne uzdolnienia, rodzi się z ” ziarnem geniuszu”. Jednak ten cudowny dar u większości z nas nie został wydobyty, ukształtowany, czy należycie wykorzystany w okresie najlepiej do tego przeznaczonym, czyli w dzieciństwie.

Aby pomóc dziecku w odkryciu jego talentów, trzeba najpierw dziecko poznać.

W obecnym świecie wiele słyszy się o problemach wychowawczych o wrodzonych wadach, przypadłościach. Czytając czasopisma poświęcone dzieciom, ich rozwojowi należy podchdzić do opisów chorób i przypadłości z przymrużeniem oka. Nie należy jednego czy dwóch syndromów zauważonych u swojego dziecka poczytywać za oznaki chorobowe. Takie podejście może bardziej zaszkodzić niż pomóc w rozwoju małej istotki. Bardzo łatwo jest stwierdzić (wydać wyrok) – moja córka jest nadpobudliwa, mój syn jest nieśmiały. Gorzej jest później już dorosłym ludziom walczyć z etykietkami nadanymi im przez ich bliskich.

Zauważyłeś jaka jest dysproporcja pomiedzy wielkością głowy dziecka w stosunku do jego ciała? Dzieci w porównaniu z osobami dorosłymi mają stosunkowo duże głowy. Dzieje się tak ponieważ mózg człowieka powiększa się o wiele szybciej niż inne jego organy. W wieku 5 lat wielkość mózgu dziecka odpowiada 80% wielkości mózgu dorosłego człowieka, w wieku 10 lat stosunek ten wynosi już prawie 1:1. Wraz ze wzrostem mózgu wzrasta ilość połączeń nerwowych pomiędzy neuronami. To od ich ilości zależy późniejsza łatwość uczenia się.

I dlatego tak ważne jest wspomaganie rozwoju dziecka od jego pierwszych dni.

Na rozwój połączeń między komórkami nerwowymi ma wpływ środowisko w jakim dziecko się wychowuje. Jeśli maluch będzie wystawiony na wiele rónżnorodnych, ciekawych i stymulujących bodźców, będzie miał większe szanse w pełni rozwinąć i wykorzystać swój potencjał. To wychowanie rozstrzygnie o tym jak dziecko będzie radziło sobie w dorosłym życiu oraz czy będzie łatwo przyswajało wiedzę.

Bardzo ważne są też funkcje spełniane przez nasze obydwie półkule. Lewa jest odpowiedzialna za język, logiczne myślenie, cyfry, organizację, planowanie, analizę. Prawa odpowiada za wyobraźnię, widzenie obrazów, muzykę, rytm, emocję, syntezę. Efektywne przyswajanie wiedzy następuje w momencie zaprzęgnięcia do pracy prawej i lewej półkuli mózgu.

Praktyka:

Aby dziecku ułatwić poznawanie nowych rzeczy należy je odonosić do tych, które dziecko już wcześniej poznało. Np poziomka to mała truskawka. Tłumacząc w ten sposób dziecku ułatwimy mu szybko połączyć poziomkę z poznaną wcześniej truskawką. Jednocześnie nauczymy dziecko efektywnego sposobu nauki na czas wieku szkolnego czyli naukę bazującą na skojarzeniach.

Warto metodę tę stosować w zabawach.

Ćwiczenia fizyczne takie jak skłony do prawej i potem lewej nogi, skręty w pozycji leżącej – prawa noga do lewej ręki i na odwrót wspomagają współpracę obu półkul mózgowych.

A co powiesz na śpiewane rymowanki połączone z klaskaniem, ruchem? Dzięki zaangażowaniu ruchu, słów i melodii dziecko będzie w stanie szybko zapamiętać przekazywane mu w czasie takiej zabawy czynności.

Do dbania o rozwój dziecka dodaj pokarmy, które wspomagają pracę mózgu ich spis znajdziesz w dziale Dieta intelektualistów.
Oprócz odpowiedniej diety ważna dla dziecka jest odpowiednia ilość ruchu na świeżym powietrzu, która wspomaga refleks i kreatywność małego człowieka.

Śmiej się razem z dzieckiem. Śmiech poprawi Wam obojgu krążenie, dotleni i zrelaksuje mózg co ułatwi przyswojenie nowych wiadomości.

Słuchaj z dzieckiem muzyki klasycznej – Mozarta, Bacha. Muzyka klasyczna ma dobroczynne działanie na naszą sprawność umysłową.

–
Tekst został opracowany na podstawie ebooka: Inteligencja Twojego dziecka. Jolanta Gajda
Be-Parents.pl
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dekalog rodzica
autorem artykułu jest Edyta Bijak

1. Nie upokarzaj!
Dziecko tak, jak ty ma silne poczucie własnej godności. Nie upokarzaj go, w niczym to nie pomoże: „Głupia jak but!”; „Ślepy jesteś?”.

2. Selekcja metod !
Staraj się nie stosować takich metod, wobec jakich sam w dzieciństwie czułeś opór i się buntowałeś. Zobacz czy dziecko reaguje podobnie, jak ty kiedyś reagowałeś. Porozmawiaj.

3. Niech dziecko wybiera!
Pozwalaj dziecku dokonywać wyborów najczęściej jak to możliwe, to nauczy je podejmować decyzje, zachowa przed niezdecydowaniem: „Co wolisz?”; „Co teraz?”; „Co ubierzesz?”.

4. Przeproś!
Jeżeli zachowywałeś się wobec dziecka niewłaściwie przeproś go i wytłumacz się. Nie bój się utraty autorytetu, dziecko i tak wie, kiedy popełniasz błędy: „Przepraszam. Posłuchaj, wiem że źle zrobiłem, nie umiem w tej chwili tego naprawić, ale może mogę inaczej ci to wynagrodzić?”

5. Nie mów źle!
Nigdy nie mów źle o dziecku, szczególnie w obecności innych osób, nawet gdy jest to powszechnie znaną prawdą: np. „siusia do łóżeczka”.

6. Nie góruj!
Jeżeli wydajesz polecenia dziecku, staraj się nie stać nad nim i mówić z góry swego autorytetu: „Masz to i tamto zrobić natychmiast ponieważ ja tak mówię!”

7. Bywaj adwokatem!
Nie musisz być za wszelką cenę konsekwentny, nie musisz być w zgodzie z innymi dorosłymi- przeciwko dziecku, jeżeli wiesz, że ktoś nie miał racji. Pamiętaj jednak, że gdy zawini – powinno poczuć skruchę: „Może i źle postąpił, ale przecież się starał, lepiej jest najpierw zapytać go, czy czuje się winny?”

8. Postaw się na jego miejscu!
Gdy nie wiesz jak postąpić, pomyśl, jak ty byś się poczuł będąc dzieckiem.
Może zbił kolegę, ponieważ próbuje zwrócić na siebie twoją uwagę?

9. Pamiętaj, że jest najważniejsze!
Gdy dziecko przychodzi z czymś do ciebie, odłóż wszystkie pilne sprawy i pamiętaj, że ono jest ważniejsze. „Nie teraz, później, za chwilę!”.

10. Dawaj przykład!
Nie wymagaj niczego czego sam nie robisz. Dziecko uczy się przez przykład i porównywanie. Wiedząc to, pamiętaj czego zamierzasz je nauczyć. Zawsze można powiedzieć: „Zobacz jak ja to robię”.

–
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl