Partnerstwo

udany związek, szczęśliwy związek, dobre małżeństwo
 preparaty do wybielania zebów do kupienia przez internet

Konwencja Rady Europy przeciwko przemocy

smutna
Bywa, że życie, przez które prowadził dywan z róż, w nie całkiem zrozumiały sposób zmienia się diametralnie w gorzkie pasmo smutku, zawodu i strachu.

Na całym świecie kobiety doznają nieodwracalnych krzywd w wyniku przemocy domowej.
Zastraszone nie bardzo znajdują siłę i odwagę do zdecydowanego przeciwstawiania się sytuacjom, z których wiele wręcz zagraża ich życiu.
Trzeba aby wiedziały, że prawo stoi po ich stronie i mają prawo żądać ścigania oraz karania swoich oprawców.

Konwencja Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej podpisana w Stambule 11 maja 2011r. ma na celu zero tolerancji dla tych czynów oraz zobligowanie mężczyzn całego świata do równego traktowania kobiet i okazywania im szacunku.

Konwencja uznaje przemoc wobec kobiet za naruszenie praw człowieka i formę dyskryminacji i wprowadza nowe czyny do przestępstw karnych:
- przymusowe małżeństwo
- przymusowa aborcja
- przymusowa sterylizacja
- okaleczenie kobiecych genitaliów
- nękanie
Muszą je tak kwalifikować w swoim krajowym prawie wszystkie państwa sygnujące konwencję. Czyny te dokonywane są na świecie równie często, jak uznane już wcześniej za przestępstwa:
- przemoc fizyczna
- przemoc psychiczna
- przemoc seksualna
- molestowanie seksualne

Konwencja wyraźnie określa, że przemoc wobec kobiet, ani przemoc domowa nie jest prywatną sprawą, więc nie może chronić jej prywatność ani wstyd, szczególnie w sytuacjach kiedy jest popełniana na członkach rodziny, za zamkniętymi drzwiami mieszkania.

Konwencja obliguje państwa do stworzenia mechanizmów monitorowania podejmowanych rozwiązań prawodawczych i wykonawczych, tak aby uzyskać efekt długofalowej skuteczności.

Od każdego państwa wymagane są rzeczywiste działania w zakresie:

1. ZAPOBIEGANIA
- zmiana nastawienia, ról płci i stereotypów, które powodowały dotąd akceptowalność
przemocy wobec kobiet,
- szkolenie osób stykających się zawodowo z ofiarami,
- uświadamianie o istnieniu różnych form przemocy,
- uaktualnienie programów nauczania na wszystkich etapach edukacji o problematykę
przemocy wobec kobiet,
- współpracę organów administracyjnych i samorządowych ze społecznością krajową:
NGO, firmami, mediami.

2. OCHRONY
- dołożenie należytej staranności w zapewnieniu ofiarom potrzeb w zakresie
bezpieczeństwa,
- zorganizowania wyspecjalizowanych służb wsparcia i pomocy ofiarom i ich dzieciom
w zakresie medycznym, psychologicznym, poradnictwa prawnego,
- utrzymywania wystarczającej liczby schronisk,
- utrzymywania darmowych, całodobowych telefonów zaufania.

3. ŚCIGANIA
- zapewnienie uznania przestępstw zgodnie z konwencją i odpowiedniego ich karania
- eliminowanie jako niedopuszczalnych wszelkich usprawiedliwień czynów przemocy
z powodów kulturowych, religijnych, czy zwyczajowych,
- zapewnienia ofiarom dostępu do szczególnych środków ochronnych w trakcie śledztwa
i postępowania sądowego,
- zapewnienia i zorganizowanie systemu natychmiastowego reagowania, wzywania pomocy,
radzenia sobie z niebezpiecznymi sytuacjami.
Tyle mówią przepisy.

Wygląda na to, że warto przyjrzeć jak bliżej, jaki mamy stan realizacji postanowień konwencji i co na ten temat sadzą kobiety, które doświadczyły lub doświadczają przemocy.

Źródło: www.coe.int/conventionviolence

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
Related Posts with Thumbnails

Dane wpisu

Data
13 maja 2014

Dodany przez
Hanna

Kategoria

Podobne wpisy
    Nie znaleziono

Zostaw odpowiedź

*