Pytanie o sens istnienia na planecie ziemia zaprzątało głowy myślicielom i filozofom już w starożytności.

“Myślę, więc jestem”.

A w głowie ciągle przebiega myśl po co jestem, po co żyję. I tak zaczyna się pogoń za tym co niewidzialne. A w środku rośnie pragnienie – chcę być szczęśliwy.

John C. Maxwell na łamach książki, którą napisał mając skończone 60 lat przedstawia historię 55-latka. Ów mężczyzna stosował w życiu teorię “tysiąca marmurowych kulek”.

Pewnego dnia usiadł i zaczął rozmyślać o życiu. Do swoich obliczeń wziął przeciętną długość życia człowieka – 75 lat. Pomnożył tą liczbę przez ilość tygodni w roku i otrzymał ilość sobót jakie może przeżyć przeciętna
osoba. W tym momencie zostało mu jeszcze 1000 sobót, które mógł przeżyć.
Postanowił kupić 1000 marmurowych kulek. Aby je zdobyć w takiej ilości odwiedził kilka sklepów z zabawkami. Następnie wrzucił wszystkie kulki do jednego pojemnika w domu.

Od tego czasu, co sobota wyciągał jedną kulkę i patrzył jak ich ilość maleje.
Dzięki temu był w stanie koncentrować się na sprawach, które były dla niego naprawdę ważne. Każdą sobotę spędzał ze swoją rodziną. Gdy swoją historię opowiedział w radiu – tego samego dnia wyciągnął ostatnią kulkę.
Każda kolejna sobota będzie dla niego darem i wykorzysta ją najlepiej jak będzie umiał.

W latach 80-tych prowadzono kontrowersyjne szkolenie, które w zaledwie dwa weekendy uświadamiało uczestnikom, co jest dla nich ważne w życiu. Kiedy ciągle zadajesz sobie pytanie – co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu – przeczytaj  o szkoleniu EST.

A Ty w jaki sposób spędzisz kolejne soboty?

Tekst: Jolanta Valentin

Czy idei związku opartego na wierności  i zaufaniu między partnerami grozi wyginięcie? Czy modne teorie oparte na dążeniu do większej wolności, do beztroskiego życia, do życia na kocią łapę i do otwartego związku są w stanie pokonać na ringu współczesności tradycyjny związek?

Wielkie, cosmopolityczne miasto to nie tylko nowe wyzwania zawodowe , ale też wyzwania dla związku. Jednemu z partnerów szybciej udaje się znaleźć pracę, drugi zdesperowany ciągle szuka i bez skutku. Nie może narzekać na brak wolnego czasu. W chwilach nudy, albo w przerwach między przewertowywaniem ogłoszeń pracy, zaczyna coraz częściej wychodzić na imprezy, których, oczywiście, nie brakuje w wielkich miastach. W pewnym momencie zaczyna złościć się na pracującą partnerkę, że ciągle jest zmęczona i nie taka skora do wyjścia. Tu związek stoi przed wielkim wyzwaniem.

Tysiące aplikacji o pracę wysłanych i ciągle żadnej odpowiedzi. Nie pracujący partner siedzi w domu i powoli staje się utrzymankiem. Jest  niezadowolony  z tego stanu rzeczy, ale z drugiej strony staje się powoli wygodnicki i zamiast skupić się ze wzmorzoną siłą na szukaniu miejsca pracy, zaczyna sobie „bimbać”.

Kumple, imprezy- tu odnajduje miejsce aby się dowartościować. Zaczyna się od niewinnych flirtów. Do tego dochodzi fascynacja hedonistycznym życiem bez zobowiązań i kompromisów, do tego stopnia, że ów partner postanawia przeżyć drugą młodość.  Targany wątpliwościami w rezultacie proponuje swojej partnerce wolny związek. Samkując tej cosmopolitycznej wolności i swobody życia  zaczyna gardzić ideą małżeństwa, uważając ją za przestarzałą.

Czy faktycznie w obliczu tego postmodernistycznego chaosu małżeństwo jest już na wylocie?

Czy wierność została już całkowicie wykluczona ze współczesnej cosmopolitycznej moralności?

Czy w ogóle istnieje coś takiego jak „współczesna moralność” czy raczej powinniśmy w tym przypadku nazwać ją „brakiem dojrzałości związkowej”?

Chęć bycia w wolnym związku to brak odpowiedzialności i nieumiejętność dokonania konkretnego wyboru. Oczywiście tak jest łatwiej, ale w życiu ciągle musimy podejmować decyzje. Bez tego stoimy w miejscu. Bycie z jednym tylko partnerem przez wiele lat, wcale nie musi być nudne. To jednak zależy od obojga partnerów, czy oboje mają chęć rozwijać się w związku i ciągle na nowo się odkrywać.

• Pasje. Temat rzeka, wystarczy, że opowiesz o swoich, spytasz się, co o nich sądzi i czy sama ma podobne, a jeżeli nie, to niech poda swoje itd… nic szczególnego, a wiele możesz dowiedzieć się o potencjalnej dziewczynie.

• Historie. Mam na myśli przede wszystkim rozmowę o różnych luźnych historyjkach związanych z Twoim życiem. A to że po bułki poszedłeś albo mandat dostałeś, albo obudziłeś się w Berlinie… byle byś nie zmyślał za mocno, podkolorować owszem, ale nie ściemniać, sądząc, że się nie pozna. Historie to zawsze dobry temat i zawsze można poznać, z jaką dziewczyną mamy do czynienia, przez co dalsza rozmowa staje się o wiele łatwiejsza i przyjemniejsza.
• Nastawienie do życia. Czyli czym się na co dzień zajmujesz i jaki ma cel w życiu (kim chcesz być), temat otwarty, można się zagłębić w różne odnogi i przez to nie prowadzić monotonnego dialogu (tak/nie), a czekać na rozwinięcie wypowiedzi.

• Nurtujące Cię pytaniach odnośnie bycia kobietą. Zawsze możesz spytać się „jak to jest być brzydką i niekochaną”, ona nie powinna się na to obrazić, a na pewno zacznie ripostować to, jaka ona ładna i zgrabna, co może się przerodzić w miłą i dowcipną rozmowę (w ramach gustu, nie drąż tematu).

• Wszystkie otaczające Was rzeczy i miejsca. Najlepszym tematem jest rzeczywistość, w jakiej się otaczacie i wszystko, co jest z nią związane. Możesz np. spytać się konkretnie o jakąś sprawę, o ile uważasz, że się na tym zna, jeżeli ją np. poznałeś w lodziarni, to się spytaj, czy te lody, które sprzedaje, są rzeczywiście tak dobre, jak mówią etc… Spójrz, co Was otacza lub jak się zachowuje i nie bój się spytać o to.

Co na to Anita?:

Niezależnie od tego, o czym się rozmawia z kobietą na pierwszym bądź jednym z pierwszych spotkań, istotną rzeczą jest zwracanie uwagi na to, czy kobieta wykazuje zainteresowanie danym tematem czy nie. Nie jest ważne to, czy zaciekawi ją historyjka z urlopu, film czy wczorajszy mecz jako temat rozmowy (choć oczywiście warto jest mieć dość duży wachlarz wyboru), istotny jest fakt, iż w wypadku braku zaciekawienia z jej strony, temat powinno się szybko zmienić. Należy uważać, żeby nie wychodziło to zbyt sztucznie, jak gdyby ktoś wcześniej uczył się kolejności doboru tematów na pamięć. Powinno się rozpoczynać kolejny temat w odniesieniu do kontekstu poprzedniej rozmowy bądź do otoczenia.

Jestem z całą pewnością przekonana, że gdyby zwrócić się do kobiety słowami: „jak to jest być brzydką i niekochaną”, nie usłyszymy od niej już nigdy więcej ani słowa! Można by ewentualnie powiedzieć: „zastanawiałaś się kiedyś, co mogą czuć brzydkie i niekochane kobiety?” – w ten sposób nie tylko zapoczątkowana zostaje być może nawet dość długa i interesująca dyskusja, ale także mówi się kobiecie komplement. Jeżeli tylko nie uzyska się odpowiedzi: „dokładnie to samo, co brzydki i niekochany mężczyzna”, można być pewnym zainteresowania bądź co najmniej zaciekawienia ze strony kobiety.
Artykuł to fragment e-booka: “Dlaczego nie masz jeszcze dziewczyny?” Marka Kaweckiego.

Pobierz e-book “Dlaczego nie masz jeszcze dziewczyny” za darmo, kliknij tutaj.

Tutaj właśnie tkwi źródło wielu nieporozumień i konfliktów. Zdarzają się osoby, które bez przerwy szukają i nigdy nie kończą pierwszego etapu.
A może jednak z tym bym miała lepiej? A może ta byłaby lepsza?

Nie wolno tak myśleć i nie można tak mówić — przede wszystkim dlatego, że obraca się to przeciwko nam. Jeżeli nie wkładamy energii w budowanie związku, tylko ciągle koncentrujemy się na etapie wyboru, wówczas nie stwarzamy sprzyjającej atmosfery do jego tworzenia.

Ciekawe przykłady, potwierdzające tę teorię, można znaleźć w kulturach, w których małżeństwa kojarzone są przez rodziców, często bez żadnej możliwości głosu zainteresowanych.

Pierwszy etap w ogóle nie istnieje — a co za tym idzie — nie można do niego powrócić. Na dodatek „klamka zapada” w sposób dość drakoński, jeśli rozwody są niemożliwe. Znam parę pochodzącą z Indii, gdzie rodzice dobierają partnerów. Mimo że mieszka ona w Kanadzie, małżonkom do głowy nie przychodzi, że mogliby się rozwieść. Poznali się w dniu ślubu i zostało im powiedziane, że mają być małżeństwem, więc nim są. Nawet nie zdawali sobie sprawy, że mogłoby być inaczej i że ktoś brutalnie odebrał im prawo samostanowienia. W sytuacji, w której byli przekonani, że nie ma innego wyjścia, koncentrowali się na tym, żeby to małżeństwo było dobre. I jest.

Nie ma odwrotu

Jak widać, nawet w tak okrutnej sytuacji („okrutnej” być może tylko z punktu widzenia ludzi przyzwyczajonych do swobodnego decydowania o tym, kogo poślubiają) przekonanie o nieodwracalności
małżeństwa jest bardzo pozytywne. Skutek tego nastawienia jest taki, że skupiam się na tym, co można zrobić, aby związek był udany i żebym ja był w nim szczęśliwy — a nie na wątpliwościach, czy dobrze wybrałem. To na pewno pomaga.

Jest z pewnością wiele szczęśliwych małżeństw, które zawarte były na zasadzie umowy rodziców, a potem okazało się, że młodzi zostali doskonale dobrani. I odwrotnie — istnieją małżeństwa zawierane pod wpływem gorącej i wielkiej miłości, które się potem bardzo szybko rozpadają, bo partnerzy nie mogą się zrozumieć i ciągle szukają tego „idealnego”.
Właśnie to nastawienie (czy precyzyjniej, brak przestawienia z szukania na budowanie) jest czynnikiem rozbijającym. Brak zrozumienia konieczności tej zasadniczej zmiany postawy, której wymaga budowanie swojego związku, jest dość dziecinny i na pewno częściowo wynika z niewiedzy na ten temat. Jest to
przejaw niedojrzałości życiowej, z której wielu ludzi zupełnie nie zdaje sobie sprawy. Trzeba uświadamiać sobie, że jeśli wszedłem w związek, to jest to mój związek. W tej sytuacji dobrze jest sobie powiedzieć: ja jestem w 100% odpowiedzialny za mój związek, nie w 50, 80 ani nawet nie w 99 — tylko w 100, bo jest to właśnie mój związek. Wszystko, co się w nim dzieje, zależy ode mnie.

Artykuł to fragment książki ” My, czyli jak być razem”. Tadeusza Niwińskiego

Zarejestruj się do Newslettera i pobierz 59 stronicowy, darmowy fragment książki.

Czemu w takich związkach dochodzi do rozwodów?

Jest kilka powodów dla, których pary się rozstają. W tym artykule przedstawię główne z nich.

1. Cele

Wspólnie przeżyte lata – wspólne cele. Czasem są nim studia w innym mieście, ich ukończenie, znalezienie pracy. Dla wizji przyszłej sielanki we dwoje pary są w stanie znieść pogoń za chlebem i rozłąkę, kiedy to widzą się raz na dwa tygodnie. Są małżeństwa które cenią partnera za  podobne spędzanie  wolnego czasu.

Kiedy po kilku latach pogoni za celem zostanie on osiągnięty  następuje czas zadumy i reorganizacji celów i życia. Do głosu dochodzi pytanie: Co chcę w życiu osiągnąć?

I tak jak wcześniej byli ze sobą, bo łączył ich wspólny cel, tak teraz odsuwają się od siebie.
Są pary, które pobrały się zaraz po studiach, potem zaczęły pracować. On myśli teraz o karierze, ma przecież dopiero 25 lat i sporo czasu na dzieci i na stabilizację. Chce się rozwijać, chce zbierać nowe doświadczenia, polepszać kwalifikacje.
Ona myśli o dziecku i spełnieniu się w roli matki.

Pojawiają się sprzeczne cele i każde z partnerów  coraz mocniej koncentruje się na tym, co dla niego jest ważne.

Gdy każde z partnerów jest mocno skoncentrowane na osiąganiu swoich celów, a nie na budowanie celu wspólnego dochodzi do pierwszych nieporozumień i kłótni. Sposób w jaki para będzie sobie z nimi radzić jest początkiem wspólnego nowego życia, bądź jego końcem.

2. Egoizm

Kiedy w związku jest brak partnerstwa, a tylko spełnianie swoich zachcianek trudne jest utrzymanie małżeństwa na dłuższą metę.

Czy jeden partner jest w stanie oddać swoje pragnienia na rzecz drugiej strony? Kiedy obydwoje myślą tylko i wyłącznie o sobie – każda burza jaka przejdzie przez ich związek odbije się na nim.

Kiedy partnerzy mają na uwadze dobro wspólne obydwoje będą starać się postępować tak, by małżeństwo na tym nie ucierpiało. Kiedy jednak każde z nich będzie patrzeć  tylko i wyplączcie w swoją stronę chęć utrzymania związku zejdzie na drugi plan.

3. Racja.

Są osoby, które zawsze muszą mieć rację bez względu na to jaki wpływ ma to na ich najbliższe otoczenie. To jak z filmu: ” Dzień świra”:

“Bo moja racja jest mojsza niż twojsza. Moja racja jest najmojsza.”

Po kilku latach rządów jednej strony, druga może stwierdzić, że już nie chce tej “farsy” dalej ciągnąć i postanawia o odejściu.

Jest tak, kiedy małżonkowie nie są do końca zgodni o finanse, o to jak ma wyglądać wychowanie dzieci, czy partnerka ma wrócić do pracy po urlopie macierzyńskim, czy też nie. Partner może czuć na sobie zbyt dużą odpowiedzialność, kiedy rodzina się powiększa, a jego druga polówka chce całkowicie zrezygnować z pracy.

Kiedy decyzje są trafne wszystko jakoś funkcjonuje. Natomiast kiedy decyzje przynoszą negatywne skutki druga strona może nie chcieć ponosić ich konsekwencji.

4. Brak szacunku

Jeśli do tego dochodzi wyższe poczucie własnej wartości kosztem wartości drugiej osoby do rozejścia się już niedaleko.
Kiedy związek pozbawiony jest szacunku dochodzi w nim do nie dbania o drugą osobę, do poniżania jej, do wymyślania partnera za błahostki.
Osoba, którą się tak traktuje będzie się czuć pokrzywdzona. Z czasem może zacząć cierpieć, odczuwać brak pewności siebie, mieć poczucie, że jest bezwartościową osobą. Jeśli osoba tak traktowana spotka na swojej drodze kogoś, kto zacznie ją doceniać pomyśli o rozstaniu. Jeśli znajdzie w sobie wystarczająco dużo energii do tego kroku – odejdzie.

5. Proza życia
Kiedy weselne fajerwerki już przebrzmiały i nowożeńcy zaczynają ze sobą mieszkać, okazuje się, że coś jest nie tak.
Spotykając się raz na jakiś czas, nawet codziennie, na kilka godzin możliwe jest granie przed partnerem kogoś kim się nie jest.
On gra opiekuńczego misia, ona łagodną i godzącą się na wszystko partnerkę.

Kiedy po ślubie przychodzi zamieszkać razem pierwsze dni są jak ze snu. Jednak wkrótce okazuje się, że on o nic nie dba. Dom zostawia na jej głowie. Jego zadaniem jest praca i przynoszenie pieniędzy do domu, a jej doglądanie dobytku i bycia uśmiechniętą kiedy mąż wróci z pracy.

Gdy jednak partnerka chce się inaczej spełniać w życiu on może tego nie zaakceptować.

Bolesne bywa też stwierdzenie po kilku miesiącach mieszkania razem, że z tym partnerem nie da się wytrzymać.
Jako narzeczeństwo świetnie do siebie pasowali, teraz jednak nie są w stanie wytrzymać ze sobą.
Denerwuje ich sposób w jaki partner mówi, to że śpiewa pod prysznicem i gdzie zostawia swoje brudne ubranie.
Mieszkanie na dłuższą metę razem staje się nie do zniesienia. A w dniu rozwodu obydwoje zadają sobie pytanie: Czemu nie zamieszkaliśmy razem przed ślubem? Szybko wiedziałbym/wiedziałabym, że to nie jest osoba dla mnie.

Autor J.V.

Zadajesz sobie pytanie jak taki stan osiągnąć?

Mam dla Ciebie dobrą wiadomość.

Dzięki dwóm prostym krokom jest to możliwe.

Osoby, a szczególnie te, które żyją w nieudanym związku, bądź które rozstały się właśnie z partnerem mogą powiedzieć:

“„Ha, ha, ha — słyszę. — Jakby to było takie proste, to wszyscy by byli szczęśliwi…”. Nikt nie mówi, że te dwa kroki są proste! Niemniej są tylko dwa. Na dodatek wyraźnie oddzielone od siebie w czasie — i to też jest jedną z tajemnic: żeby ich nie pomieszać.
Najpierw trzeba poszukać, a potem pielęgnować.

Szukanie zaczynamy wcześnie, już od dziecka. Instynktownie przyglądamy się różnym ludziom, z którymi mamy do czynienia, i wyobrażamy sobie, czego oczekujemy od związku. Tych marzeń nie należy ignorować. Jedną z dobrych rad dla rodziców, jeśli chodzi o wychowanie dzieci, jest nauczenie ich, aby wizualizowały sobie, czego chcą w życiu — zarówno w sferze zawodowej, jak i rodzinno-intymno-prywatnej. Jeśli nie myślimy o tym i nie potrafimy wyobrazić sobie, z kim chcemy spędzić życie, to jest mała szansa, że takiego kogoś znajdziemy. Tak więc pierwszy krok to wiedzieć, czego i kogo się chce, i jaki jest sens zawarcia związku.
Można w tym momencie zastanowić się nad pytaniem:

„Po co ludzie się pobierają, po co zakładają rodziny?”.

Otóż tworzymy je głównie po to, żeby mieć dzieci — chociaż często tak nie myślimy, nie zdając sobie sprawy z biologicznego „zaprogramowania” na reprodukcję; uważamy być może, że chcemy się pobrać „tak po prostu”. Bardziej rozumowe podejście może objawiać się w chęci bycia z kimś na starość, na kim będzie się można oprzeć. Nasze okrutne geny tak nas zbudowały, że — z pewnością na początku trwania związku — „popierają” nasze szczęście, bo im pomyślniejszy i zgodniejszy związek, tym większa szansa przetrwania naszego potomstwa. Tu akurat nie istnieje konflikt między tym, co czujemy, że nam sprawia przyjemność (czyli interesem naszych genów), a tym, co służy nam i co jest także społecznie uznane za słuszne.
Pierwszy krok
Ten pierwszy krok — dążenie do założenia związku — jest więc dość naturalny, przyjemny, często bardzo spontaniczny. Nie mniej powinien być czyniony z dużą rozwagą. Żeby osiągnąć sukces w szukaniu partnera czy partnerki i nie ulegać nastrojom chwili oraz emocjom, na które w tym okresie jesteśmy bardzo podatni, trzeba wiedzieć, czego się chce.
Pierwsza część mojej recepty na idealny związek — znaleźć idealnego partnera — brzmi dość prosto i naturalnie, ale jest właściwie bardzo ważnym etapem, który wymaga dużo pracy. Wielu młodych ludzi ignoruje go, nie zdając sobie sprawy, że ich decyzje w tym czasie mają olbrzymi wpływ na całe życie.
Normalne w tym okresie wstępne niepowodzenia i rozczarowania oraz przekonanie, że znalezienie dobrego partnera zawdzięczamy raczej łutowi szczęścia niż systematycznemu wysiłkowi, połączone z atmosferą spontaniczności, mogą łatwo zmylić czujność i obniżyć poprzeczkę wymagań. Jest to zgubne na dłuższą metę, bo będzie mściło się w drugim etapie.
W grupie dyskusyjnej sens w sieci spotkałem się z takim przekonaniem młodej internautki:
„Na pewno ta osoba, z którą się w przyszłości zwiążę (na przykład poprzez małżeństwo), będzie dla mnie najważniejsza — ale to musiałby być ktoś, kto spełniałby moje wszystkie oczekiwania i potrzeby emocjonalne, żebym mogła się tak jednostronnie zakochać… Jednym słowem ideał (a ja nie wierzę w istnienie ideału… ”.

Oczekiwanie na ideał w połączeniu z deklarowaniem (niby żartobliwie) braku wiary w możliwość spotkania takiego człowieka dobrze ilustruje to, o czym tutaj mówię: bardzo niebezpieczne ograniczenie pierwszego etapu do pierwszego lepszego kandydata, który się nawinie. Jest to również nieświadome programowanie się na porażkę, bo przekonanie, że się nie spotka ideału, może się stać samospełniającą się przepowiednią. Dlatego etap poszukiwania trzeba zacząć od uwierzenia, że znalezienie tego idealnego partnera jest możliwe oraz że na to zasługujemy (poczucie zasługiwania wiąże się z poczuciem własnej wartości).

O szukaniu partnera dowiesz się z cz.2, która ukaże się na stronie już wkrótce.

Artykuł to fragment książki ” My, czyli jak być razem”. Tadeusza Niwińskiego

Wstęp – J.V.

Zarejestruj się do Newslettera i pobierz 59 stronicowy, darmowy fragment książki.

Czy wiesz, co powinieneś wziąć pod uwagę dokonując wyboru?

Wyboru dokonaj mądrze. Od niego będzie zależeć Twoje szczęście.

Gdy decyzję chcesz podjąć na całe życie zastanów się:

- co to jest partnerstwo oraz

- “przetestuj” możliwe osoby.

Dobrym sposobem na szczęśliwy związek jest podział swojego życia na etap przed partnerstwem i ten będący partnerstwem.

Aby dokonać dobrego wyboru, należy przede wszystkim poznać samego siebie i swoje potrzeby. Pierwszy etap to czas poszukiwania. To czas podróżowania i poznawania ludzi. “Testowania”. Warto spędzić dużo czasu na szukaniu partnera. po to, by wybrać tego opowiedniego.

Jak tego dokonać?

Zobacz poniższy film:

Więcej o Tadeuszu Niwińskim i o jego publikacji dowiesz się tutaj

*********************

Seksualność mężczyzn coraz częściej jest tematem z pierwszych stron gazet. Nie tylko nie zachowujemy dyskrecji jeżeli chodzi o skoki w bok polityków i gwiazd show biznesu, ale także podajemy tylko do wiadomości publicznej szczegóły ich romansów. Elliot Spitzer lubi zabawiać się z luksusowymi prostytutkami, Bill Clinton koncentruje się na cygarach, Dicka Morrisa pociągają stopy, Bill  O’Reilly zaś lubi telefony, a James McGreevy – mężczyzn w odróżnieniu od Hugh Granta preferującego transwestytów, a Larry Craig  lubi bawić się stopami w stoisku z wyposażeniem łazienek.  Co więcej, w obecnych czasach dominacji internetu, dyskusje z lat 80-tych dotyczące pornografii straciły swoją wagę. Odkąd podniecenie seksualne można osiągnąć jednym kliknięciem myszki, rozległy się ostrzeżenia dotyczące niebezpieczeństw czających się w internecie. Dzieci obserwują  często ekstremalne formy seksualności dorosłych i tracą swoją niewinność. Pedofile przeszukują  fora dyskusyjne szukając potencjalnych ofiar. Uzależnienie od wirtualnego seksu staje się rosnącym problemem, zagrażając małżeństwom i zdrowiu psychicznemu. I skoro przytłaczająca większość odbiorców pornografii w internecie to mężczyźni, to  dostępność obrazów, które uprzedmiotawiają kobiety i obniżają ich wartość utwierdza mężczyzn w ich przekonaniach szowinistycznych i obniża ich chęć tworzenia prawdziwej intymności.

Gdybyśmy rozumieli prawdziwą dynamikę męskiej seksualności, te kontrowersje pojawiłyby się w innym świetle. Fetyszyzm nie jest dziwacznym zainteresowaniem seksualnym, ale jest powszechny i można go ławo zrozumieć. Większość mężczyzn nigdy nie uzależni się od cyberseksu. Radość z cyberseksu niekoniecznie zagraża ich związkom i nie wzmacnia ich negatywnego podejścia w stosunku do kobiet. Wrzawa dotycząca zagrożeń płynących z internetu jest nieco przesadzona i wykorzystywana jest trochę jak koń trojański, aby promować cenzurę i regulować bardziej restrykcyjnie normalną seksualność. Celem tej książki, w oparciu o trzydzieści lat moich doświadczeń klinicznych, jest zaprezentowanie nowej teorii na temat męskiej seksualności, która podważy wszystkie stereotypy, przekonania i „zdrowy rozsądek“ na temat życia erotycznego mężczyzn w dzisiejszych czasach.

Nasza możliwość zrozumienia różnic pomiędzy fantazją seksualną, a rzeczywistością jest istotna, ale coraz bardziej atakowana. Podświadomość była jednym z wielkich odkryć Freuda, a jej sednem było to, że nasze świadome wybory i zachowania to tylko czubek góry lodowej wieńczący głębiej skrywaną prawdę. Stoimy przed niebezpieczeństwem cofnięcia się do czasów przed freudowskich, ignorując i cynicznie pomijając głębsze motywy ludzkich działań.

*********************

Istnieje jednak zdrowa seksualność. Nie jest ona czysto heteroseksualna, przypisana tylko małżeństwu i intymności. Może istnieć we wszystkich tych rzeczach, albo w żadnej z nich. Zawsze zgadza się i wymaga szacunku dla drugiej osoby. Nie jest wstydliwa.  Zawsze jest bezpieczna, fizycznie i emocjonalnie. Powinna zwiększać pewność siebie, a nie jej zagrażać. Nie jest kompatybilna z pedofilią, gwałtem lub innymi naruszeniami nietykalności i nie zastępuje miłości i opieki. Rodziny muszą przekazywać te wartości dzieciom. Inne instytucje społeczne także powinny to robić. Ignorancja, represje i wstyd są gwarancją katastrofy.

*********************

Mówi się, że „mężczyźni wykorzystują miłość, aby zdobyć seks, a kobiety wykorzystują seks, aby zdobyć miłość”.  Uważa się, że pragnienia seksualne kobiet muszą mieć jakieś znaczenie, natomiast mężczyźni najwyraźniej mają obsesję na punkcie seksu dla seksu samego w sobie.

Jedna z moich pacjentek przedstawiła to bardziej obrazowo kiedy, skarżąc się na swojego męża, zażartowała, że „wszystko, co musisz zrobić, aby uszczęśliwić faceta to karmić go i się z nim pieprzyć.  Oni mają po prostu inne potrzeby niż kobiety”.  Kiedy powtarzałem to publicznie, śmiały się zarówno kobiety, jak i mężczyźni.  Billy Crystal stwierdził kiedyś „kobiety potrzebują powodu, aby się kochać – mężczyźni zaś tylko miejsca”.

Ale czy naprawdę mężczyźni chcą tylko jednego?  Czy pragnienia seksualne mężczyzn są aż tak proste i prostolinijne, że mogą być wyrażone w jednym dowcipie? Może tak, ale tylko wówczas, jeżeli powierzchownie odczytasz to, co mężczyźni mówią i robią. Jeżeli spojrzysz głębiej i zaczniesz odczytywać między wierszami, pojawi się zupełnie inny obraz. Stereotypowe postrzeganie mężczyzn, że „myślą głównie małą główką, a nie dużą” jest nie tylko nieprawdziwa, ale też szkodliwa.  Postrzeganie takie powoduje, że kobiety są niepewne i sfrustrowane, ponieważ nie wiedzą, czego mężczyźni od nich tak naprawdę chcą (albo nie chcą). Powoduje, że mężczyźni czują się wewnętrznie zawstydzeni lub winni swoich fantazji i pragnień seksualnych oraz dławi to komunikację                  mn pomiędzy płciami.

Czerpiąc z ponad trzydziestu lat doświadczeń klinicznych i pracy z seksualnością mężczyzn, moim celem jest obalenie mitów i odsłonięcie prawdy dotyczącej męskiej seksualności.

Artykuł to fragment książki – Michaela Badera “Męska seksualność. Dlaczego zarówno kobiety jak i mężczyźni jej nie rozumieją.”

Książka została niedawno wydana w http://www.ksiegarnia.branta.com.pl/

Zdjęcia: Nara Vieira da Silva Osga, www.sxc.hu

Mieli przeciwko sobie rodzinę oraz jej wątpliwości, co będzie kiedy obydwoje będą starsi.

Wygrało uczucie i pół roku temu pobrali się.

Jak sądzisz, czy można kogoś kochać bez względu na dzielącą dwie osoby różnicę wieku?

Duże różnice wieku między partnerami towarzyszyły zakochanym już dawno temu.

Z pewnością słyszałaś/słyszałeś o polskiej królowej Jadwidze, która jako 12-letnie dziecko poślubiła 34-letniego Władysława Jagiełłę.

W Rosji w XVII wieku car Aleksy po śmierci pierwszej żony w domu swojego przyjaciela zobaczył Uroczą Natalię Naryszkinę. Car miał wówczas 42 lata, a Natalia zaledwie 17. Kiedy się pobrali półtora roku później Natalia była w zaawansowanej ciąży. 3 miesiące po ślubie urodził się ich syn Piotr, później zwany Wielkim.

Z okazji urodzin syna szczęśliwy tatuś kazał upiec 100 kilogramowy piernik.

Obecnie również wiele par spotyka się ze sobą pomimo rażącej różnicy wieku.

Oto co piszą polscy internauci:

“Uważam, że różnica wieku między partnerami nie może być większa nic 10 lat”

“Osobiście zawsze gustowałam w młodszych, ale jak to w życiu bywa jestem z kimś o 4 lata starszym ode mnie”

“Najlepsze małażeństwo, jakie znałam: Różnica wieku wynosiła u nich 12 lat (on był starszy). Znałam też bardzo udaną parę, w której pan był od pani starszy o dobre 30 lat.”

“Moja koleżanka jest w związku z partnerem starszym od niej o prawie 20 lat”

“Ona, kiedy go poznała, miała chyba 20 lat, on dobre 50″

“Ja jestem starsza od mojego partnera równe 7 lat i 1 m-c”

“Miałam faceta 11 lat starszego ode mnie i znam to z autopsji. Możliwe, że trafiliśmy na zły moment, a może to nie było to. W każdym razie róznica wieku na pewno nam nie pomogła.”

“moj tata byl 22 starszy od mamy”

Naukowcy postanowili przyjrzeć się temu zjawisku i przeprowadzone zostały badania. Z badań tych wynika, że najlepsza dla związku różnica wieku jest wtedy, kiedy kobieta jest 6 lat młodsza od swojego partnera. Wówczas związek jest trwały, a para ma szanse na liczne potomstwo. Według statystyk 2,2 dziecka na parę.

Ta różnica wieku wynika z tego iż panie u swego partnera szukają bezpieczeństwa, a panom zależy na maksymalizacji sukcesu w reprodukcji.

Tyle podają badania dr Martina Fieder’a.

Jakie Ty  masz zdanie na ten temat?

Autor: J.V.

Codziennie podobny poranek i wieczór. Dokładnie podzielone obowiązki. Wiecie kto wynosi śmieci, kto gotuje, zmywa.

Uczucie też przybladłe w codziennej bieganinie.

Tymczasem wystarczy kilka drobnych rzeczy, by związkowi dodać ikry:

Na pewno czasem robicie listy zakupów czy spraw do załatwienia, zostawiacie sobie jakieś polecenia: “Odgrzej obiad!”, “Sprawdź wodomierz!”, “Wstaw pranie!”.
Karteczki stają się bezosobowe, zimne, rozkazujące. A wystarczy przecież dodać do treści takiej kartki rysunek kwiatka, serduszka czy uśmiechniętej buzi. Można też na koniec napisać po prostu: “Życzę Ci miłego dnia!” albo dwa najprostsze i najważniejsze słowa: “KOCHAM CIĘ!”
Możecie też litanię spraw do zrobienia zakończyć czymś miłym i niespodziewanym – na przykład:
* …
* wynieś śmieci
* nakarm kota
* powiedz mi, że mnie kochasz :*
Tak samo można zrobić z listą zakupów:
* …
* chleb
* masło
* wino na naszą dzisiejszą romantyczną kolację we dwoje
Takie zakamuflowane zaproszenie na wspólny wieczór będzie na pewno dla niego/niej bardzo miłe i ekscytujące.

Albo:

Większość par kontaktuje się między sobą w ciągu dnia pracy – żeby przypomnieć o jakichś zakupach, odebraniu butów od szewca czy z informacją, że dziś trzeba w pracy zostać dłużej i “druga połówka” ma nie czekać z obiadem.

Proponuję dołączać do tych informacji jakieś czułe słówko.

A najlepiej będzie, jeśli poświęcicie minutę na wysłanie esemesa z informacją, że kochacie i tęsknicie. Jeśli oboje w ciągu dnia pracy korzystacie z Internetu – wyślijcie sobie jakąś wirtualną kartkę albo napiszcie maila, w którym podzielicie się jakąś usłyszaną właśnie anegdotą czy zaobserwowaną zabawną sytuacją.

Oczywiście nie namawiam nikogo do wymigiwania się od obowiązków służbowych! Maila możecie wysłać w czasie przerwy śniadaniowej, a esemesa w trakcie czekania, aż zagotuje się woda na kawę czy nawet… w czasie wycieczki do łazienki

Możecie też wykonać króciutki telefon.
Posiadającym talenty wokalne podpowiadam – możecie ukochanemu/ukochanej zaśpiewać jak Stevie Wonder:

“I just called to say I love you
I just called to say how much I care
I just called to say I love you
And I mean it from the bottom of my heart!”

Albo:

Kiedyś, na początku związku, mówiliście sobie nawzajem, że się kochacie, niektórzy z Was przyrzekli sobie tę miłość w Urzędzie Stanu Cywilnego lub w kościele. I teraz jesteście pewni, że to drugie doskonale wie, że ma Waszą miłość.

Nie mówicie więc już sobie o swojej miłości i nie słyszycie o niej od partnera/partnerki. A przez to zaczynacie się czuć tak, jakby ta miłość była przez to słabsza lub nawet, że już jej nie ma, że się wypaliła.

Spróbujcie to naprawić! Mówcie sobie, że się kochacie (na przykład kończąc rozmowę telefoniczną) i piszcie to (nawet jako dopisek na liście zakupów).

Witajcie się tymi słowami rano i mówcie je sobie na dobranoc. Zawsze przypominajcie sobie o swojej miłości po kłótni, a najlepiej w trakcie albo jeszcze i przed. Czasem te słowa mogą rozładować napięcie między ludźmi. “Nie kłóćmy się, przecież tak bardzo się kochamy, nie warto psuć tego kłótniami!” - takie zdanie pomoże uniknąć wielu kłopotów.

Nie wstydźcie się tych słów! Może i mówienie sobie słodkich słówek jest sentymentalne i niemodne, ale przecież wypowiadacie te słowa dla siebie, a nie dla świata! Liczą się Wasze uczucia, Wasza miłość. I naprawdę nieważne jest, co sądzą o tym inni

Po więcej pomysłów na podgrzanie uczuć i wyjście z rutyny zajrzyj tutaj

Jolanta