Jak często mówiłeś sobie: „Nienawidzę tego czy tamtego” albo jak często mówiłeś: „Nienawidzę go/jej”? Jednak czy deklarowanie nienawiści w jakikolwiek sposób uwolniło Cię od niej? Albo czy pomogło w jakiś sposób lepiej radzić sobie z codziennością i lepiej przeżywać Twoje życie? Pomyśl przez chwilę nad ostatnim pytaniem, które Ci zadałem.

Nienawiść jest negatywnym uczuciem, a negatywne uczucia przynoszą złe samopoczucie Tobie, a nie innym. To, że kogoś nienawidzisz, nie wyrządzi krzywdy drugiej osobie, ale Tobie. Dobrze by było, gdybyś to sobie uświadomił.

Nienawiść do innych osób

Bardzo często nienawidzimy innych osób. Wstyd się przyznać, ale wielu ludzi nienawidzi nawet osób ze swojego najbliższego otoczenia. Powody tej nienawiści są różne — oszustwa, kłamstwa, zdrady, agresja.
To wszystko to są bardzo poważne sytuacje, które wpływają na to, w jaki sposób postrzegamy innych ludzi i co do nich

czujemy.
Jednak na pewno parę razy zdarzyło Ci się, że po czasie złości i odczuwania nienawiści do jakiejś osoby okazało się, że wcale nie było za co się gniewać czy nienawidzić. Przypomnij sobie ostatnią taką sytuację.

Pamiętaj, że za większość działań ludzi odpowiadają ich wcześniejsze przeżycia. Wcale nie jest powiedziane, że gdybyś przeżył to samo, co Twój denerwujący sąsiad, to nie byłbyś taki sam. Pomyśl o tym, co napisałem, kiedy zaczniesz

wydawać wyroki i pałać nienawiścią do innych ludzi.

Nienawiść rasowa

Ludzie są ludźmi i wszyscy składamy się z tych samych komórek i narządów wewnętrznych. Taka sama czerwona krew płynie w naszych żyłach, niezależnie od koloru skóry. Mamy takie same serca, wątroby i nerki, które możemy przeszczepiać między sobą. Niczyj mózg nie jest ani lepszy, ani gorszy.

Dlaczego więc tak wiele osób nienawidzi innych za to, że mają odmienny kolor skóry albo pochodzą z innego kraju? Ta nienawiść bierze się z wielu czynników — m.in. ludzie mają mało wiary w siebie i w ten sposób chcą zademonstrować swoją „wyższość”.
Warto jest pamiętać, że tak naprawdę wewnątrz wszyscy jesteśmy tacy sami i chcemy tego samego z życia dla siebie. Zamiast nienawidzić kogoś — lepiej spójrz na to, co kryje się pod skórą, bo w większości przypadków zobaczysz tam

prawdziwą osobę, która jest bardzo podobna do Ciebie.

Nienawiść spowodowana fobią

Ludzie mogą po prostu nienawidzić jakiś sytuacji czy nawet konkretnych rzeczy z powodu swoich fobii. Ludzie boją się wysokości, pająków, węży, dentystów, a nawet zamkniętych pomieszczeń.

Ten typ nienawiści jest spowodowany strachem, który jest bardzo głęboko w nas i nad którym prawie nie mamy kontroli. Na szczęście prawie każdy lekarz czy psycholog może zmienić ten typ nienawiści
i strachu w coś bardziej pozytywnego.

Autor Piotr Adamczyk. Tekst to fragment książki: “Mądre szczęśliwe życie“

- Kiedy będę miał 35 lat ożenię się.

- Małżeństwo to poważna sprawa, łączy się z utratą wolności, a ja jeszcze chce być wolny.

- Po co mamy coś zmieniać przecież jest nam ze sobą dobrze bez ślubu.

- Czy jest sens wychodzić za mąż kiedy tyle rozwodów?

- Nie chcę ślubu, lubię swoją niezależność.

Powodów jest cała masa. Część z nich jednak brzmi jak wymówka.

Czego młodzi ludzie boja się najbardziej?

Ostatnio byłam na wykładzie prof. Sztompki (UJ). Wykład poświęcony był problematyce zaufania w społeczeństwie.

Zapamiętałam kilka ciekawych punktów z tego spotkania.

Zaufanie to podstawa związku. Nie tylko małżeńskiego.

Zaufanie jest emocją. Okazujemy je ludziom, systemom, przedmiotom. Zaufanie jest wiarą w  to, że druga osoba będzie postępować wobec nas uczciwe, tak jak tego sobie życzymy. Zaufanie to nie tylko wiara, ale i działanie zgodne z tą wiarą.

Przykładowo, kiedy mężczyzna poznaje kobietę i uważa, że jest ona dla niego stworzona. To pełnym objawem zaufania będzie moment, w którym się pobiorą.  Zawarcie związku to działanie potwierdzające pełnię zaufania.

Tu pojawia się pytanie – czy ludzie sobie mniej nawzajem ufają?

Z drugiej strony nie wchodząc w związek małżeński unika się ryzyka.

Jakie jest ryzyko związane z zaufaniem?

Po pierwsze można się mylić. Wówczas trzeba będzie ponieść konsekwencje. Unikanie akcji jest uniknięciem konsekwencji .

Po drugie nikt z nas nie lubi być głupi. A tak czujemy się, kiedy ktoś zawiedzie nasze zaufanie.  Dodatkowo tracimy pewność siebie.

Po trzecie nie wykonując działania unika się zostania oszukanym.

Po czwarte wizualnym ryzykiem jest materialna strata, np. utrata pieniędzy.

Jak poradzić sobie z postępowaniem zgodnym z zaufaniem i jak jednocześnie zmniejszyć ryzyko?

Najlepiej podejść do decyzji życiowych podobnie jak do decyzji finansowych. Przeprowadź rachunek zysków i strat. Zastanów się jakie są możliwe straty oraz jakie są możliwe zyski. Porównaj je ze sobą. Dzięki takiej kalkulacji łatwiej ci będzie dokonywać życiowych wyborów.

A jakie jest twoje zdanie?

Dodaj swój komentarz

Autor J.V.

Bez względu na to czy jesteś kobietą, czy też mężczyzną masz swój indywidualny temeprament. Temperament jest zespołem cech psychicznych, które charakteryzują dynamikę emocjonalnego życia człowieka. Temperament to sposób zewnętrznego wyrażania uczuć i zachowania. To także wrażliwość na bodźce zewnętrzne, impulsywność. To wreszcie siła i trwałość reakcji emocjonalnych oraz tempo przebiegu procesów psychicznych.

Temeprament to zespół wrodzonych cech osobowości. Rodzimy się z tymi cechami, co oznacza, że mają one podłoże genetyczne. Ściśle zależą od właściwości systemu nerwowego i są uwarunkowane procesami biochemicznymi.

Cechy ulegają zmianom. Z jednej strony na ich zmiany wpływ mają przemiany fizjologiczne.  Z drugiej strony kształtowane są w procesie wychowania, pod wpływem doświadczenia życiowego, środowiska w jakim się przebywa. Tak dochodzimy do pojęcia osobowości.

Temperament będący zespołem piewrotnych cech osobowości nie podlega ocenie. To jaki kto z nas ma temperament nie jest ani dobre ani złe. Może nieść ze sobą szanse, jak i zagrożenia.

Jednej z pierwszych klasyfukacji temperamentów dokonał Hipokrates. Dopracował ją rzymski lekarz Galenus w II w. KLasyfikacja ta wyróżniała 4 podstawowe typy temperamentów:

- sangwinik

- choleryk

- melancholik

- flegmatyk.

Iwan Pawłow rosyjski laureat Nagrody Nobla wysunął tezę, że u podłoża różnic osobowości leżą właściwości układu nerwowego. Stwierdził on, że o indywidualnych cechach osobowości decyują dwa podstawowe procesy nerwowe – mianowicie – pobudzenie i hamowanie.

Jaki wpływ ma układ nerwowy na typ temepramentu możesz zobaczyć poniżej.

Melancholik. Słowo pochodzi najprawdopodobniej od melanos – czarny i chole – żółć.Melancholika cechuje pesymistyczne, negatywne i lękliwe podejście do przyszłości, samego siebie oraz do spraw codziennych. Osobę o tym typie temperamentu cechują powolne, słabe, ale długotrwałe reakcje uczuciowe. Osoba taka może mieć często wątpliwości co do wykonanych przez siebei czynności. Przykładowo czy drzw są na pewno zamknięte, a kran zarkęcony. Trudności w podejmowaniu decyzji, brak wiary w siebie.

Melancholika cechuje wrażliwość na krytykę swojej osoby, skłonność do obrażania się, nerwowość i skłonność do zadumy. Melancholik jest spokojny i wyciszony. Lubi marzyć.

Choleryk. Słowo pochodzi od Chole – żółć. Stąd żółć go zalewa. Przeciwieństwo flegmatyka. Osoba pobudliwa, przejawiająca tendencje do ciągłego niezadowolenia i agresji. Osoba ta dysponuje dyżą energią żcyiową i aktywnością. Mocno przeżywa emocje. Cholerycy chcą dominować, a inne osoby mają im być uległe i uznawać ich ciężką pracę. Choleryk jest uparty, szybko reaguje, często żałuje zbyt szybko wypowiedzianych słów. Chcą działać i kierować. Często mogą pracować dla dobra grupy. Lubi organizować pracę innym. W momencie sprzeciwu może krzyczeć, wskazywać na kogoś palcem.

Sangwinik. Słowo pochodzi od sanguis – krew. Najbardziej ustabiulizowany typ charakteru. Sangwinika cechuje optymistyczne podejście do życia, otwartość na relacje interpersonalne, towarzyskość, bestroska. Lubi być w centrum zainteresowania. Jest osobą władczą i dominującą. Może się zdarzyć, że spogląda na innych “z góry”. Potrafi przyciągać do siebie ludzi. Singwinik jest emocjonalny i spontaniczny, ma duże poczucie humoru. Jest energiczny, twórczy, szybko się odwzajemnia w dawaniu komplementów, które lubi przyjmować.

Flegmatyk. Słowo pochodzi od φλεγμη co oznacza śluz. Flegmatyk jest osobą pogodną, która potrafi się kontrolować. Jest zrównoważony emocjonalnie, zdystansowany, obiektywny w ocenie i obsewrwacji. relacje interpersonalne mogą być nacechowane nieufnością i chłodem. Flegmatyk potrafi poswięcić dużo czasu człowiekowi lub sprawie. Jest oddany. Lubi obserwować ludzi, potrafi współczuć. Najczęsciej wybiera pracę spokojną, bez konieczności narzucania sobie szybkiego tempa. Jest powolny w działaniu oraz zachowuje spokój nawet w trudnych sytuacjach.

Tak to wygląda w teorii.

Ale, co to ma wspólnego z komunikacją?

Weźmy pod uwagę rozmowę małżonków. Kiedy powstaje kwestia sporna. Jedna ze stron chce szybko dojść do rezultatów rozmowy. Przedstawia swoje za i przeciw i liczy na to samo ze strony partnera.

Partner tymczasem może potrzebować więcej czasu na zebranie myśli i na zastanowienie się nad swoimi uczuciami.

Nie branie pod uwagę rożnicy temperamentów może powodować, że pierwsza osoba będzie chciała jak najszybciej zakończyć rozmowę. Bo według jej mniemania nie ma już nic do dodania. A partner najwidoczniej nie ma ochoty romzawiać. Druga strona może się czuć niewsyłuchana i mieć poczucie, że jej zdanie się nie liczy.

Problemy pozostaną bez rozwiązania, a dodatkowo dojdą nowe. Te które wynikają ze złej komunikacji. Jeśli żyjesz w związku z partnerem o odmiennym temperamencie od Twojego skuteczna komunikacja może być wyzwaniem.

Co masz robić będąc w takiej sytuacji?

Kiedy szczere rozmowy nie wystarczają ucz się na temat temperamentów, a później wykorzystuj tą wiedzę w życiu. Najlepiej jeżeli obydwoje pogłebicie swoją wiedzę na ten temat.

O małżeńskich temperamentach przeczytasz tutaj.

Autor J.V.

Bibliogrfia:

“Małżeńskie temperamenty”. Jerzy Grzybowski

Wikipedia

Grafiki – wykresy

Wikipedia

Zdjęcie:

http://www.sxc.hu, Autor: Ivan Petrov

Inni kupują czerwone serduszka i zapraszają swoją drugą połówkę na romantyczną kolację.

Walentynki mają w Polsce młodą historię. A Ty co o nich sądzisz? Czy znasz polskie święto miłości?

Walentynki dotarły do Polski w latach 90-tych XX wieku. Dotarły do nas z kultury francuskiej i anglosaskiej. Wraz z nimi trafiły do naszych sklepów czerwone i różowe gadżety. Serduszka, pluszaki. Pojawiły się specjalne walentynkowe oferty.  Jedni z nas zaczęli kupować sobie prezenty w to święto, inni chcą je zbojkotować. Twierdząc, że kochać partnera należy zawsze, a nie tylko w ten jeden, mroźny dzień.

Z pewnością z wprowadzenia do Polski tego święta cieszą się handlowcy.

Słowiańska tradycja zna inne święto. Występuje ono pod nazwą: Noc Kupały, albo Sobótka, albo po prostu Noc Świętojańska. Obchodzone jest w nocy z 21 na 22 czerwca.

Ta najkrótsza noc w roku jest świętem ognia, wody, słońca i księżyca, urodzaju, płodności, radości i miłości.

“Informacje na temat obchodów Sobótki są dosyć skąpe, z racji tego, że Kościół próbował te obchody początkowo zwalczać (zarówno własnymi środkami, jak i za pośrednictwem zakazów i kar ogłaszanych przez władców świeckich), później zmieniać – nadając im sens, wyraz i symbolikę chrześcijańską. W wyniku tych działań obchody Kupalnocki stopniowo zaczęły zanikać, ulegały zapomnieniu bądź zniekształceniu już w okresie XII – XV wieku, by w drugiej połowie XVI stulecia znów “odżyć”, wraz z nadejściem epoki głoszącej powrót człowieka do natury, do tego co dawne i pierwotne. Znalazło to zresztą odzwierciedlenie w literaturze tamtego okresu (zobacz: “Pieśń Świętojańska o Sobótce” autorstwa Jana Kochanowskiego).”

Ostatni przypadek prawdziwie pogańskiego świętowania Kupały miał mieć miejsce w 1937 roku na Opolszczyźnie.

Palone w czasie Sobótki ogniska miały swój cel. Skakanie przez ogień miało oczyszczać oraz chronić przed złem i nieszczęściem. Ogień gwarantował zdrowie, a drobne ofiary ze zwierząt i magicznych ziół zapewniały płodność ludzi i zwierząt. W ogniu palono zioła. Wróżono i tańczono. Do wróżb służyły kwiaty. Wierzono, że osoby, które brały udział w świętowaniu przez cały następny rok będą cieszyć się szczęściem i dostatkiem.

Dziewczyny plotły wianki i puszczały je na wodzie. Kiedy wianek został wyłowiony przez kawalera wróżyło to szybkim zamążpójściem. Wianek, który spłonął lub zaplątał się w sitowie symbolizował staropanieństwo.

Puszczanie wianków mogło ratować niejedną osobę przed niechcianym małżeństwem. W czasach, kiedy pary kojarzone były przez starszyznę rodu, Noc Świętojańska była szansą na dobrowolne dobieranie się w pary bez naruszania zwyczaju. Kawaler wyławiał wianek dziewczyny po czym wracał i szukał jego właścicielki. Młodzi mieli pozwolenie na samotny spacer po lesie.

W tą wyjątkową noc działy się przedziwne rzeczy. Tylko tej nocy miał kwitnąć kwiat paproci. Ponieważ jego znalezienie gwarantować miało bogactwo, siłę i mądrość wielu udawało sie w las na jego poszukiwanie.

 Co pozostało po Nocy Świętojańskiej?

W małych miejscowościach płoną w tę noc ogniska. W Krakowie świętuje się hucznie Krakowskie Wianki.

I tu pojawia się pytanie:

Co będzie ze zwyczajami, które przed wiekami widziały polskie ziemie? Czy wszystkie zostaną wyparte przez “nowe” zagraniczne święta?

*) Cytat i grafika – http://pl.wikipedia.org

Grafika- Obraz pędzla Henryka Siemiradzkiego, “Noc Kupały”

Jak być szczęśliwym?

Co robią te osoby, które pryskają entuzjazmem? Są chwile, kiedy każdy z nas jest szczęśliwy. Wyobraź sobie, co czułeś kiedy dostałeś dobrą ocenę, kupiłeś nowy samochód, albo byłeś zakochany.
Czy chciałbyś się tak czuć częściej? A może zawsze?

Co daje szczęście?

Nad tym zastanawiali się już starożytni myśliciele. Filozofowie zastanawiali się czy szczęście zależy tylko i wyłącznie od życia fizjologicznego, czy też jest pochodną życiowych sytuacji. Uważano, że szczęścia nie można osiągnąć na ziemi, że będzie ono nagrodą po śmierci.
Dla Arystotelesa szczęśliwi mogli być mężowie stanu lub filozofowie. Skąd taki pogląd?

Jego zdaniem szczęście oznacza postępowanie w zgodzie z naturą.To czym dla ptaka latanie dla człowieka myślenie i tworzenie organizacji politycznych. Filozof skłaniał się też do tego, że zaspokojenie potrzeb fizjologicznych – np. bycie najedzonym daje szczęście.

W religiach szczęście oznacza obcowanie z Bogiem (chrześcijanizm), postępowanie według wyznaczonych zasad (islam).

Maslow tworząc swoją piramidę potrzeb pokazuje, że być człowiekiem szczęśliwym oznacza być człowiekiem samorealizującym się.

Uczony – Gilbert mówi o szczęściu jako genetycznym spadku po naszych przodkach. Zaś współczesna psychologia zakłada rolę wewnętrznie motywowanej aktywności. Według tego spojrzenia – jeżeli coś robisz dla przyjemności robienia danej rzeczy – i na tej czynności się koncentrujesz będziesz szczęśliwy. Warunkiem jest to by nie koncentrować się za bardzo na wynikach. Wyjaśnić to może dlaczego lubimy coś co robimy hobbystycznie, a mamy tego dość kiedy staję się to naszą pracą.
Zamiast koncentrować się na radości robienia danej czynności zastanawiamy się nad tym jakie korzyści nam ona przyniesie. Myślenie o wartościach materialnych zabija radość czerpaną wcześniej z zajmowania się swoim hobby.

Są też tacy, którzy przekonują, że szczęście to stan emocjonalny. To stan, za który odpowiedzialny sam jesteś.

Powiesz jak mam być szczęśliwy, kiedy mam problemy w domu, kłopoty finansowe. Okazuje się, że można nie tylko być szczęśliwym w takiej sytuacji, ale i osiągnąć finansowy i ososbisty sukces.
Jak to zrobić poznasz czytając historię Joe.

Źródło: http://homoseparatus.blogspot.com/

Dla Was, kobiet, symbolami są słowa takie jak „kocham cię”, ale także kwiaty, czekoladki i tym podobne rzeczy. Na pewno zdarzyło Ci się, być może na własnym przykładzie, zaobserwować, jak mężczyzna setki razy powtarza „kocham cię” niczym papuga, bez świadomości tego, co mówi i po co to mówi. Tak się dzieje, ponieważ mężczyzna gdzieś kiedyś odkrył, jak to na Ciebie działa, i teraz powtarza to, niczym naciskając magiczny guzik, po którego wciśnięciu uzyskuje nagrodę. To działa jak efekt Pawłowa, tylko że tym razem chce, byś tym potulnym zwierzęciem ulegającym efektowi była Ty. Mężczyzna może nauczyć się, jakie znaczenie mają symbole dla kobiet, jednak trudno jest mu je zrozumieć. To samo dotyczy kwiatów.

Mężczyzna w swym pragmatyzmie nie potrafi pojąć, dlaczego nie może kupić Ci kwiatka w doniczce. W ten sposób zaoszczędziłby, a Ty stale miałabyś w domu jakiś kwiat, który nigdy by nie wiądł. Przecież to takie praktyczne! Mężczyzna do końca życia skazany jest na pytania typu: „Dlaczego nie w doniczce?”. On okazując Ci uczucie, zazwyczaj będzie to robił w sposób zupełnie inny, niż Ty byś tego oczekiwała.

Następnie jest przytulenie, którego Wy, kobiety, tak bardzo potrzebujecie.

Musisz wiedzieć, że jeśli mężczyzna nie wie, jak istotne jest to dla Was, kobiet, to albo będzie to mylił z chęcią na seks z Twojej strony, albo w ogóle nie będzie tego robił.

Ty także wtedy będziesz musiała go tego nauczyć. Wiedz także, że mężczyzna odczuwa znacznie mniej przyjemności z dotyku niż kobieta, przez co przytulanie nie sprawia mu takiej przyjemności jak Tobie.
Piszę to, byś pojęła rozumowanie mężczyzn — symbole w miłości, które mężczyźni zwykli okazywać, nie są tymi samymi, których kobiety oczekują. Ty musisz go tego nauczyć. Musisz mu powiedzieć, co sprawia Ci przyjemność.

Musisz także nauczyć się dostrzegać jego symbole, które świadczą o jego miłości. Mężczyzna, który Cię kocha, będzie skłonny Ci pomagać — to dla niego będzie symbol miłości. Pamiętaj, że typowym męskim symbolem miłości jest chęć niesienia Ci pomocy. Mężczyzna będzie starał się pomagać Ci na każdym kroku, począwszy od takich czynności, jak zmywanie naczyń, a na zmianie koła w samochodzie skończywszy.

Nie dziw się też, że tak rzadko mówi Ci słowa „kocham cię”. Najprawdopodobniej jeszcze nie pojął, jakie to ma dla Ciebie znaczenie.

Autor Piotr Mart, artykuł to fragment cieszącego się popularnością opracowania “Mężczyzna od A do Z”.

Źródeł emocji badacze doszukują się u naszych praprzodków, uważając, że to właśnie oni na drodze ewolucji przekazali nam pewne schematy zachowań w odpowiedzi na dana sytuację.

Zdaniem ewolucjonistów czynniki środowiskowe zmusiły naszych przodków do wykształcenia w sobie pewnych schematów reakcji na pewne emocje, a następnie te oto reakcje zostały zapisane w naszym układzie nerwowym.

W pradawnych czasach, gdzie nasi przodkowie byli narażeni na niebezpieczeństwa takie jak np. atak drapieżników czy tez kaprysy matki natury, szybka reakcja na dany bodziec dawała szanse przeżycia i co za tym idzie przekazania swoich genów dalej.

W sytuacji zagrożenia, bądź tez sytuacji, którą uważamy za zagrażającą, całe nasze ciało mobilizuje się do działania.

Przedstawię teraz sposób w jaki reaguje nasze ciało na poszczególne emocje. Dane te pochodzą z książki D. Golemana Pt „Inteligencja emocjonalna”.

ZŁOŚĆ-  zwiększą się napływ krwi do rak, co pomaga w szybszym złapaniu broni, bądź tez wymierzeniu szybkiego ciosu przeciwnikowi. Wzrasta poziom adrenaliny, co powoduje szybkie działanie i przypływ energii.

STRACH- napływ krwi do nóg pozwala na szybsza ucieczkę, napływ hormonów pozwala na zwiększenie czujności. Uwaga skupiona jest na zagrożeniu, w celu ustalenia optymalnej reakcji.

SZCZĘŚCIE- następuje wzrost energii i zahamowanie negatywnych uczuć. Jesteśmy w stanie uspokojenia i harmonii.

MIŁOŚĆ- charakteryzuje się stanem zadowolenia oraz ukierunkowaniem na współpracę.

ZASKOCZENIE- uniesienie brwi pozwala na szerszy ogląd pola widzenia, ocenę sytuacji, dociera do nas więcej bodźców, przez co możemy ustalić optymalny plan działania.

ODRAZA- ściągnięta górna warga i zmarszczony nos chronią nas przed nieprzyjemnymi czynnikami, które wywołały w nas odrazę.

SMUTEK- obniża się energia, spowolnieniu ulega metabolizm ciała. Następuje wycofanie w celu opłakiwania straty, refleksji a następnie planowania na nowo życia.

Poparciem tezy ewolucjonistów odnośnie przekazania nam przez przodków schematów reakcji na poszczególne emocje jest UNIWERSALIZM EMOCJI. Chodzi o to, ze uczucia takie jak strach, złość ,smutek i zadowolenie są rozpoznawalne przez ludzi na całym świecie.

Zgodnie z teoria Darwina uniwersalizm emocji wynika właśnie z tego że ten „język twarzy” został nam przekazany przez naszych przodków i utrwalony w genach.

Teoria tą zainteresował się Paul Ekman i postanowił przeprowadzić eksperyment, który byłby potwierdzeniem bądź zaprzeczeniem teorii Darwina.

Jako materiał badawczy posłużył się on kartami z rysunkami twarzy ludzi, które wyrażały takie emocje jak: szczęście, zdziwienie, strach, strach, gniew, smutek. Badania przeprowadzał na ludności Nowej Gwinei, którzy postępem cywilizacyjnym są daleko za nami. Okazało się, że ludność ta bez trudu rozpoznawała emocje, jakie przedstawiono im na rysunkach. Robili to, opisując sytuacje w jakiej doświadczali poszczególnej emocji np.: strach opisywali jako ucieczkę przed dzikiem, bo nie maja oszczepu. Następnie poproszono ludzi z tej samej kultury, lecz tych którzy nie brali udziału pierwszej części eksperymentu o pokazanie wyrazu twarzy jaki towarzyszy poszczególnym emocjom. Zostało to utrwalone na taśmach, a następnie pokazane amerykańskim studentom. Okazało się, że oni również nie mieli problemu z odczytaniem emocji z twarzy ludności z Nowej Gwinei.

Życie w naszych czasach nie jest tak niepewne i niebezpieczne jak życie naszych przodków. Nie musimy uciekać przed drapieżnikami, polować na zwierzęta, aby zapewnić rodzinie pożywienie. Reakcje ciała na poszczególne emocje są jednak takie same, co może być dla nas tragiczne w skutkach. Niekontrolowana złość czy tez strach mogą prowadzić do „ porwania emocjonalnego”. Jest to gwałtowna  reakcja nieadekwatna do bodźca, który ją wywołuje. Dawniej porwanie emocjonalne warunkowało duże szanse na przeżycie, dzisiaj  to życie może nam utrudniać. W złości możemy powiedzieć słowa, których normalnie nie wypowiedzielibyśmy nigdy, oraz robić rzeczy, których się później wstydzimy.

W literaturze natknęłam się na charakterystyczny przypadek porwania emocjonalnego. Pewien drobny złodziejaszek chciał zrobić ostatni napad, a następnie skończyć z niegodziwym życiem. Wszystko szło jak po maśle dopóki nie odkrył, że jest świadek rabunku. Strach przed tym ,że świadek go pozna, sprawił, że złodziej stracił panowanie nad sobą. Chwycił tępe narzędzie i bez zastanowienia zaczął nim uderzać świadka. W efekcie jak się każdy domyśla świadek zmarł. Złodziej uciekł z miejsca zbrodni, a po paru dniach dobrowolnie zgłosił się na komisariat policji. Na pytanie dlaczego zabił, odpowiedział że przez moment stracił panowanie nad sobą i nie wiedział co się z nim dzieje. Wszystko działo się szybko i zanim zorientował się co zrobił, świadek już nie żył.

Co zatem robić, aby nie dopuścić do porwania emocjonalnego?

Ważna jest znajomość własnych emocji i świadomość swoich reakcji na dana emocję. Ale o tym…kiedy indziej)

Autor:  Iwona N., Źródło: Eioba

Licencja: Wszelkie prawa zastrzeżone

Artykuł został zamieszczony za zgodą autora

Komentarze i sugestie mile widziane.

“Perfect Moment”. Edyta Górniak, piosenka z filmu “Pocahontas”

“I Will Always Love You”, Whitney Houston

“I Want To Know What Love Is”, Foreigner

“Wielka Miłość”, Seweryn Krajewski, z filmu “Uprowadzenie Agaty”

“Kocham Cię Kochanie Moje”, Maanam

Komentarze i sugestie mile widziane.

Najpierw były wypowiedzi mężczyzn, potem kobiet.

Męskie wypowiedzi były krótkie, ale dosadne. Prostym językiem opisywali to, co mieli na myśli. Bez ogródek.
Po ich przeczytaniu od razu wiadomo było, co mężczyzna miał na myśli i jak dany akt seksualny wyglądał.

Natomiast kobiece wypowiedzi czasami dłuższe niż męskie nie wnosiły nic konkretnego. Były napisane w taki sposób, że trudno byłoby jednoznacznie dopasować do nich akt seksualny.

Ona i ona mowią innym językiem.

Czy domyślasz się na czym może polegać różnica?

Męskie wypowiedzi są rzeczowe, doprecyzowane. Opisują fakty.

Kobiece wypowiedzi są niedoprecyzowane. Opisują uczucia.

Jeżeli chcesz by Twój mężczyzna Ciebie słuchał i rozumiał wyjdź poza mówienie językiem uczuć, a zacznij mówić językiem faktów.

Zamiast rzucić:

A) “Przez Ciebie wczoraj czułam się głupio”

Powiedz:

B) “Kiedy w towarzystwie innych osób mówisz …(tu wstaw to, co było powiedziane)…czuję się nieswojo.”

Jeżeli będziesz mowić do patnera tak jak w przypadku wypowiedzi A) jaka będzie jego reakcja? Powie przepraszam, ale nie bedzie wiedział za co. Następnym razem ta sytuacja może sie więc powtórzyć.

Jeżeli będziesz przekazywać komunikaty w formie wypowiedzi B) Twój partner Cię przeprosi, ale tym razem będzie wiedział, które z jego zachowań uważasz za niestosowne. Wobec czego będzie się starał ich unikać.

Podsumowując: Jeżeli chcesz, aby Twój partner Cię rozumiał precyzuj swoje wypowiedzi

Żródło:  Blog-jak wytrzymać z facetem