Partnerstwo

udany związek, szczęśliwy związek, dobre małżeństwo
 preparaty do wybielania zebów do kupienia przez internet

Czego mama nie może mówić dziecku?


Troska o dziecko jest naturalnym instynktem macierzyńskim, który każda mama przeżywa wewnątrz siebie i realizuje na swój własny sposób. Kieruje się przy tym sercem i rozumem oraz swoim światopoglądem.
Z tym ostatnim związana jest indywidualna wizja i styl wychowania. Dość często pojawia się podświadome naśladowanie zachowań własnych rodziców, które tkwią w pamięci.

Z zasady rodzice chcą jak najlepiej dla swojego potomstwa. Jednak w pewnym sensie to ciągłe eksperymentowanie i poszukiwanie dobrych, skutecznych metod wychowawczych, więc nie ma ścisłej reguły na to, jak wychować mądre i zdolne dziecko.

Nadrzędnym celem jest, aby w przyszłości syn lub córka znaleźli swoje miejsce w świecie, i poradzi sobie najpierw w szkole, a potem w dorosłym życiu. Pragnieniem rodziców jest, aby umieli znaleźć szczęście i spełnienie zawodowe oraz dostani byt.

Kształtowanie człowieka rozpoczyna się od jego pierwszych dni.
Istnieje wiele przesłanek i potwierdzonych obserwacji psychologów, że najlepiej radzą sobie dzieci otoczone świadomą miłością rodzicielską. Dlatego warto wiedzieć, że jej integralnym elementem jest stwarzanie poczucia bezpieczeństwa, zrozumienia, a także wiary w dziecko. Dla młodych rodziców, a szczególnie dla mam jest to wcale niemałe wyzwanie.

W obliczu codziennej rutyny, a niejednokrotnie również licznych mniejszych lub większych problemów zdarza się, że zniecierpliwiona lub zdenerwowana mama zaczyna popełniać błędy, z których nie zdaje sobie sprawy.
Chodzi o nieprawidłowe komunikowanie się z dzieckiem, które bardzo dosłownie odbiera słowa, podczas gdy wypowiedź mamy ma dla niej samej szerszy kontekst lub uzasadnienie. Podstawowym zakazanym sformułowaniem kierowanym do dziecka jest nadużywane żartem, albo w chwilach zdenerwowania powiedzenie „już cię nie kocham” … albo w formie groźby „ nie będę cię kochać”.
Absolutnie żadne okoliczności nie usprawiedliwiają wypowiadania tych słów, ponieważ dziecięca psychika zapisuje je bardzo głęboko i potrafią tkwić w świadomości przez wiele lat-nawet w dorosłości.
Równie absurdalne w procesie wychowania jest wymuszanie oczekiwanych zachowań poprzez inscenizowanie płaczącej mamy. Podobnie jest ze wzbudzaniem w dziecku poczucia winy, poprzez kreowanie wizji choroby, a nawet śmieci rodzica, co następuje w wypowiedziach
o znaczeniu „umrę przez ciebie”. Nie sprzyja to prawidłowemu rozwojowi dziecka, u którego pojawia się strach utraty ukochanej osoby.
Ten sam mechanizm uruchamia się w psychice, kiedy mama chcąc wymusić posłuszeństwo grozi, że „pójdzie sobie w świat”, a dziecko zostanie samo.

Takie słowa burzą tak ważne dla dziecka poczucie bezpieczeństwa-jakże często słyszymy je w sklepach, przy próbie opanowania małych uparciuchów, które nie chcą odejść od stoiska z zabawkami, słodyczami, czy lodami.
Jeśli w rodzinie jest więcej dzieci, mamie nie wolno także stwarzać między dziećmi rywalizacji o swoje uczucia. Wyrażanie wprost oczekiwania i pragnienia, aby dziecko było takie, jak siostra lub brat jest dla dziecka komunikatem, że jest mniej kochane. Rodzi się w nim całkiem nieuzasadniony żal, że mama kocha je mniej, albo tylko z konieczności. W efekcie w dziecku osłabia się poczucie własnej wartości.

Niezależnie od wieku dziecka mama zawsze musi w nie wierzyć.
Nie wolno używać słów „nie umiesz”, „nie poradzisz sobie”, ponieważ wtedy dziecko nabiera przekonania, że tak właśnie będzie. Osłabia się jego motywacja do próbowania, bo mama lub tata swoim autorytetem odbiera chęć do dokładania starań. W efekcie końcowym niejednokrotnie doprowadza to do lenistwa i wygodnictwa, które wcale nie sprzyja rozwojowi intelektualnemu i osobowości.

Wypowiadania wymienionych słów i sformułowań o podobnej do nich treści trzeba wystrzegać się od momentu urodzenia dziecka.
Nawet, jeśli ta sugestia wydaje się nieco dziwna, to ma swoje uzasadnienie. Szczególnie przy pierwszym dziecku pozwala mamie przyzwyczaić się i zrozumieć potrzeby maleństwa oraz panować nad sobą, kiedy ogarnia ja gorszy nastrój z powodów problemów związanych z macierzyństwem lub innych. Przynależność do grona mądrych rodziców jest powszechną ambicją. Zobowiązuje też do czerpania wiedzy z książek, programów publicystycznych, publikacji dostępnych w sieci oraz oczywiście z własnych doświadczeń. Dzielenie się ta wiedzą na portalach społecznościowych i forach tematycznych może być bardzo cenne oraz satysfakcjonujące i inspirujące.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
Related Posts with Thumbnails

1 Trackbacki/Pingbacki

  1. Zazdrość o rodzeństwo | Partnerstwo 25 03 14

Zostaw odpowiedź

*